ระจายออกจากกันด้วยหมัดของเจี้ยนเฉิน มันสมองสีขาวผสมกับเลือดกระจายออกไปทุกทิศทาง ด้วยเหตุนี้ จินเทียนจึงร่วงลงมาจากท้องฟ้า
การที่ได้เห็นหัวของจินเทียนหลุดออกมาแล้ว เขาจึงถอนหายใจ มันไม่ง่ายเลยที่จะกำจัดเซียนผู้คุมกฎ ถ้าจินเทียนไม่ได้รับบาดเจ็บหนักจากลูกธนูของหวงเทียนป้าละก็ เจี้ยนเฉินคงไม่สามารถล้มเซียนผู้คุมกฎที่แข็งแกร่งนี้ได้ง่ายดายขนาดนี้
สายตาของเจี้ยนเฉินหยุดอยู่ที่ยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎซึ่งศพของจินเทียนจับอยู่แน่น เขาคว้ามันมาและยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎที่รูปร่างคล้ายกระบี่ก็ลอยออกจากมือของจินเทียนไปหาเขา
การที่ได้จับกระบี่บาง ๆ ที่มีขนาดใกล้เคียงกับกระบี่วายุโปรยนั้น เจี้ยนเฉินหวนนึกถึงวันเก่า ๆ ที่เขาเดินทางโดยใช้เพียงกระบี่เท่านั้น
เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา เขาพบอาวุธที่เหมาะสมกับเขาแล้ว ซึ่งทำให้เขาเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่ได้
ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินสะดุ้งเล็กน้อย เขาละสายตาจากยุทธภัณฑ์ผู้คุมกฎที่เพิ่งได้รับมาและมองลงไปข้างล่างด้วยความสนใจ เขามองเห็นกะโหลกที่แหลกนั้น ทันใดนั้นลูกบอลสีขาวก็ออกมา ทันทีที่ลูกบอลสีขาวนั้นปรากฏ มันก็เริ่มที่จะหนีไปให้ไกลด้วยความเร็วดั่งสายฟ้า
ควับ !
หลังจากที่ลูกบอลลอยไปได้แค่ไม่กี่ร้อยเมตร ลูกศรสีเงินก็ไล่ตามหลังมันไปและพุ่งทะลุมัน
“อ่า ! ” เสียงร้องอย่างหดหู่ดังก้องมาจากลูกบอลสีขาวนั้นและแสงจากลูกบอลก็กระจายหายจนดับสนิทไปหลังจากนั้นไม่นาน
“น้องเจี้ยนเฉ
