้นเพื่อเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากของเขา หลังจากนั้น เขานั่งลงหน้าเจี้ยนเฉินอย่างงุ่มง่าม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยกความกล้าที่จะพูดออกมา น้องสี่ ความจริง พี่สามมาที่นี่เพื่อขอโทษ
“ขอโทษ ? ขอโทษอะไร ? เจี้ยนเฉินจ้องมองเจียงหยางเค่ออย่างสงสัย เขาค่อนข้างสับสน
เจียงหยางเค่อเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผากของเขาอีกครั้ง เขาดูเหมือนจะหลีกเลี่ยงการประสานสายตาโดยตรงกับเจี้ยนเฉิน ขณะที่เขาพูดตะกุกตะกักว่า น้องสี่ ก่อนหน้านี้ … ก่อนหน้านี้ พี่สามนั้นได้ทำอะไรไม่ดีมากมายต่อเจ้าซึ่งข้าไม่สามารถจะชดใช้ได้ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถยกโทษให้พี่สามของเจ้าได้ พี่สามรู้ตัวว่าผิด ข้ารู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่งกับสิ่งที่ข้าเคยทำก่อนหน้านี้
เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ท่านพูดถึงเรื่องเหล่านี้ทำไม ? พี่สาม อย่าพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ในช่วงวัยเด็กของเรา ข้าลืมมันมานานแล้ว พวกเขามีสายเลือดเดียวกัน แล้วทำไมพวกเขาถึงต้องทรมานกันและกัน ? แม้ว่าเจี้ยนเฉินรู้สึกไม่พึงพอใจกับสิ่งที่พี่สามของเขาเคยทำมาในอดีต แต่พวกเขาก็เป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเขาเป็นพี่น้องกันตามสายเลือด เจี้ยนเฉินคงจะไม่ถือสาพี่สามกับเรื่องที่ไม่ดีในอดีต อย่างไรก็ตามพี่สามของเขาไม่ได้ทำอะไรที่ไม่สามารถให้อภัยได้ นอกจากนี้ เขาได้มาขอโทษด้วยตัวเองในเวลานี้ ด้วยเหตุนี้จึงถือว่ามีความจริงใจมาก ถ้าเจี้ยนเฉินยังทะเลาะกันในเรื่องเล็ก
