งเขา เอากระดาษที่เขาพบมาก่อนหน้านี้เขาวางมันออกมา เพื่อดูอีกครั้ง ในท้ายที่สุดสิ่งที่เขามองเห็นก็คือผืนกระดาษที่ว่างเปล่า นอกเหนือจากนั้นยังไม่มีอะไรที่โดดเด่น
มองไปที่ม้วนกระดาษที่ว่างเปล่าอีกครั้งและอีกครั้งหนึ่ง เจี้ยนเฉินกำลังพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อพยายามหาสิ่งที่เป็นความลับที่มีอยู่
เพียงในขณะนั้น ห้วงจิตใจภายในหัวของเจี้ยนเฉินสั่นอย่างรุนแรง เมื่อเศษของความลึกลับของโลกที่เขาดูดซึมเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเมืองทหารรับจ้างเริ่มที่จะกระโดดอย่างรุนแรงราวกับว่ามาจากแหล่งที่ลึกลับบางอย่าง
ไม่สามารถหยุดยั้งไม่ให้เขาหลับตาลงได้ เจี้ยนเฉินก็รู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณของเขาได้นำพาเศษชิ้นส่วนเหล่านี้ออกจากร่างกายของเขาโดยฉับพลัน ลืมเกี่ยวกับข้าเหรอ ? มันดูเหมือนจะมาจากพลังบรรพกาลตรงหน้าเขา เพียงแค่นั้น เจี้ยนเฉินก็รู้สึกว่าจิตวิญญาณของเขาเข้าถึงการเชื่อมต่อกับความว่างเปล่าบางอย่าง มันเกือบจะรู้สึกราวกับว่า ม้วนเหล่านี้สอดคล้องกับจิตวิญญาณของเขา เพื่อที่จะกลายเป็นหนึ่งเดียวกับร่างกายของเขา
ในเวลาเดียวกัน กระดาษสีขาวที่ว่างเปล่าในมือของเจี้ยนเฉินเริ่มเรืองแสงสีทองจาง ๆ ทันใดนั้น ม้วนกระดาษพลิกตัวเองออกจากมือของเจี้ยนเฉินและลอยตัวอยู่กลางอากาศ มันเริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลง อักษรรูนสีทองก็เริ่มลอยตัวไปในอากาศเช่นกัน ก่อนที่จะมีการสร้างรูนแปลก ๆ และลึกลับขึ้น ทันทีที่รูนเหล่านี้เป็นรูปเป็นร่าง
