ารพชายหนุ่มผู้นี้คือเจี้ยนเฉิน !ไม่จำเป็นต้องมากพิธีเช่นนี้ เมื่อเร็ว ๆ นี้ พี่ชายข้ามีอาการเป็นอย่างไรบ้าง ? เจี้ยนเฉินถามทหารทั้งแปดคนด้วยความกรุณารายงานนายน้อยสี่ เขาขลุกอยู่ในห้องของเขาเกือบทุกวัน เขาไม่ค่อยออกมามากนัก ทหารคนหนึ่งเล่าให้เขาฟังเจี้ยนเฉินพยักหน้า ด้วยมุมมองที่ขัดแย้งกันในสายตาของเขา ในขณะที่มองดูคฤหาสน์ที่ห่างไกล เจี้ยนเฉินเดินเข้ามาข้างในศาลาเล็ก ๆ ไม่มีที่ติ ด้วยเครื่องเรือนและการตกแต่งที่เรียบง่ายจะสามารถมองเห็นได้ที่นี่ และไม่มีสิ่งของแม้แต่ชิ้นเดียวที่สามารถมองเห็นได้ว่า ล้ำค่า ถูกวางไว้ข้างใน และดูเหมือนบ้านของชาวนา การตกแต่งภายในอย่างเรียบง่ายนี้ทำให้สถานที่แห่งนี้รู้สึกผิดปกติ เมื่อเทียบกับคฤหาสน์เจียงหยางทั้งหมดเมื่อวัดขนาดศาลาแล้ว เจี้ยนเฉินก็มองไปที่บันไดไม้ซึ่งนำไปสู่ชั้นที่สอง โดยไม่ต้องกังวลกับการซ่อนประตูทางเข้าของเขา เจี้ยนเฉินได้ก้าวไปทีละขั้นบนกระดานไม้ทำให้เกิดเสียงดังเอี๊ยดทุกก้าวน้องสี่ นั่นคือเจ้า ? น้ำเสียงที่ฟังดูเรียบง่ายดังขึ้นมากระทบแก้วหูของเจี้ยนเฉิน มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น มันเป็นเสียงของพี่ชายของเจี้ยนเฉิน เจียงหยางหู่พี่ใหญ่ เป็นน้องสี่ที่มาหาท่าน เจี้ยนเฉินเรียกขึ้นมาจากด้านล่าง เขารีบขึ้นไปบนชั้นสองน้องสี่ เจ้ามาแล้ว ! ข้ารู้ว่าเป็นเจ้า ข้าได้ยินเพียงเสียงของเจ้า ! ! เสียงของเจียงหยางหู่สั่นไหวด้วยความวิตกกังวลทันทีที
