สรุปได้เช่นเดียวกัน แต่ข้าก็ยังไม่สามารถคาดเดาได้มากนักจากสิ่งนั้น ดังนั้นให้เราหยุดการสนทนาไว้ตรงนั้น มันจะไร้ประโยชน์ที่จะลองและแสดงความคิดเห็นใด ๆ เพิ่มเติมโดยไม่ต้องรู้อะไรอีก ไป๋ไฮพูด หันศีรษะของเขาไปที่ไป๋หยุนเทียน เสียงของเขาหยั่งเสียงอ่อนโยนมากขึ้น ลูกหลานของข้า เจ้ารู้หรือไม่ว่าตระกูลของเรามีชีวิตรอดกันมากแค่ไหน ?ท่านบรรพชน รวมตัวข้าและบุตรของข้า ยังคงมีอีก 2 คนรวม เป็น 4 คน เท่าที่ข้ารู้ ไป๋หยุนเทียนพูดอย่างมืดมนไฮ้ ! ไป๋ไฮถอนหายใจด้วยความเศร้าโศก ใบหน้าของเขาเริ่มหงุดหงิดสักครู่ ก่อนจะค่อย ๆ กลับเป็นปกติ ดีมาก เราไม่ได้พูดคุยเกี่ยวกับหัวข้อนี้อีกต่อไป มีคนมากมายที่รออยู่ข้างนอก เจ้าสองคนคงจะมีธุระกับพวกเขาและด้วยเหตุนี้ กำแพงล้อมรอบสวนจึงถูกยุบออก ทำให้เกิดกำแพงด้านนอกของปรากฏขึ้นอีกครั้งในสายตาของเจี้ยนเฉินพร้อมกับกลุ่มคนที่รออย่างใจจดใจจ่ออยู่นอกรัศมีกั้น กลุ่มนี้เป็นหัวหน้าตระกูล เจียงหยางป้าฮ่า ๆ เซียงเอ๋อ เจ้าได้กลับมาแล้ว ! ครั้งสุดท้ายที่เจ้ามาที่บ้าน น่าเสียดาย ที่พ่อของเจ้ามาช้าเกินไปที่จะได้พบกับเจ้า คราวนี้อยู่พักนานเท่าใด ? เจียงหยางป้าหัวเราะเสียงดัง ขณะที่เขามองไปที่ลูกชายด้วยความภาคภูมิใจเจี้ยนเฉินมองไปหาพ่อด้วยรอยยิ้ม แต่แล้วการตระหนักถึงสิ่งใหม่ ๆ ต่อการปรากฏตัวของพ่อของเขาก็ทำให้ยิ้มตื่นเต้นขึ้นมาที่ใบหน้าของเขา ท่านพ่อ ท่านได้กลายเป็นเซียนปฐพี !“ฮ่า ๆ
