นไปเสียเถอะ พวกเราควรกลับได้แล้ว”หลังจากนั้นหวงเทียนป้าและนูบิสก็ได้กลับไปยังเมืองทหารรับจ้างทั้งเจี้ยนเฉินและไป๋ไฮมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์เจียงหยางด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่พวกเขาจะสามารถทำได้ บางทีอาจเป็นเพราะเรื่องที่ไป๋ไฮรู้ความจริงเรื่องที่เขายังมีลูกหลานเหลืออยู่ ทำให้เขาตื่นเต้นมาก เขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเร็วมาก มันเกินกว่าความเร็วที่เจี้ยนเฉินจะทำได้ ถึงแม้เขาจะใช้ทักษะมายาพริบตาในการเร่งความเร็วสูงที่สุดที่เขาทำได้แล้วก็ตาม“ให้ข้าพาเจ้าไปที่นั้นเอง เจ้าแค่บอกทิศทางข้ามา” ไป๋ไฮกล่าวและเคลื่อนที่ไปพร้อมกับเขาด้วยพลังมิติ ไป๋ไฮรู้สึกกระวนกระวายที่จะไปให้ถึงคฤหาสน์เจียงหยางทันใดนั้นเอง เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าโลกด้านหน้าของเขาบิดเบี้ยวและเป็นภาพเบลอ จึงทำให้ฉากรอบ ๆ ตัวเขาผสมกันไปอย่างยุ่งเหยิง เจี้ยนเฉินสามารถจับจุดจากภาพเบลอ ๆ นั้นได้ว่ามันคือภูเขาและแม่น้ำ แต่ภาพเหล่านั้นก็หายไปในแทบจะทันที แม้แต่เมืองที่พลุกพล่านและท้องฟ้าสีเขียว และเมฆก็เปลี่ยนไปเป็นภาพเบลอและหายไปจากสายตาทันทีที่มันปรากฏขึ้นมันไม่ใช่ภาพลวงตา มันแค่เป็นการเคลื่อนที่ซึ่งเร็วมากเกินกว่าขีดจำกัดที่สายตาจะรับภาพไว้ได้ ความเร็วที่พวกเขาเคลื่อนที่ไปแค่เร็วมากเกินไปเท่านั้นเอง“นี่คงจะเป็นความเร็วเมื่อการบิดเบือนมิติถูกใช้ ช่างรวดเร็วอะไรเช่นนี้ ! นี่มันเร็วกว่าการบินไปในอากาศหลายเท่าเลย ถ้าข้ามีความเร็วขนาดนี้ละก็
