้องส่งเสียงบอกทันที”เจี้ยนเฉินพยักหน้ารับคำ จากนั้นบินลงมาและทิ้งเซียนผู้คุมกฎทั้งสองไว้เบื้องหลังด้วยความเร็วขนาดนี้ มันใช้เวลาเพียงชั่วอึดใจเท่านั้นที่จะเคลื่อนที่ไปยังถ้ำที่ซ่อนที่ห่างไปหลายกิโลเมตร มันมืดมากและมองไม่เห็นอะไรเลยจากด้านนอก แต่เจี้ยนเฉินรู้ว่าเซียนผู้คุมกฎดูเหมือนจะอยู่ด้านในถ้ำยิ่งเจี้ยนเฉินเดินเข้าไปในถ้ำมากเท่าไร เขาก็รู้สึกสับสนมากเท่านั้น ความกังวลในใจของเขาเริ่มทับถม และเขาเริ่มกังวลใจว่าไป๋ไฮจะไม่ใช่คนที่เขาตามหา โลกนี้มันมีเรื่องบังเอิญเยอะแยะสายตาของมองไปยังเบื้องหน้าของเขาประมาณ 10 เมตร ถอนหายใจและพยายามสงบสติอารมณ์ และเดินต่อเข้าไปในถ้ำไม่นานนักหลังจากก้าวไปต่อในถ้ำ 2-3 ก้าว เสียงเท้าก็ดังมาจากข้าง ๆ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ แล้วก็มีชายแก่ในชุดคลุมสีฟ้ากุมมือไว้ที่ด้านหลัง เดินออกมาจากความมืด นั่นคือไป๋ไฮอย่างแน่นอนด้วยท่าทางไร้อารมณ์ ไป๋ไฮมองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่เหมือนจ้องให้เจี้ยนเฉินทะลุเป็นรู “เจ้าหาทางมาที่นี่จนได้ ซิตูชิงคงบอกที่อยู่ของข้า ถ้าข้ารู้ตัวเร็วกว่านี้ ข้าคงย้ายที่ไปแล้ว ข้าไม่ควรจะอยู่ที่นี่เลย” สายตาของเขาเหลือบมองไปทางพื้นที่เบื้องบนที่หวงเทียนป้าและนูบิสอยู่ พวกเขาไม่แม้แต่จะซ่อนพลังงานของตัวเอง ดังนั้นไป๋ไฮจึงรู้สึกถึงการดำรงอยู่ของพวกเขาได้ไม่ยาก“เจี้ยนเฉิน ถึงแม้ข้าจะสู้พวกเจ้า 3 คนไม่ได้ แต่ข้ายังหนีได้ ถึงแม้ว่าเจ้าพยายาม
