ายต่างต้องมาตายแต่ข้ายังหนีเอาตัวรอด ข้า ซิตูชิง ไม่มีหน้าที่จะไปพบศิษย์ที่นิกายอีกแล้ว เจี้ยนเฉิน ข้าหวังว่าเจ้าจะฝังศพข้าในทุ่งกว้างแล้วก็ปล่อยให้พวกสัตว์แทะกินร่างกายของข้า การทำแบบนี้คงจะบรรเทาความผิดของข้าได้บ้าง”หลังจากนั้น ซิตูชิงก็ได้ตายจากไป ร่างกายของเขาเริ่มเย็นลงเนื่องจากร่างกายสูญเสียวิญญาณและจากโลกนี้แล้ว”เจี้ยนเฉิน, หวงเทียนป้า และ นูบิส ยืนอยู่เหนือร่างของซิตูชิงด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้งการมีอยู่ของผู้ที่ยิ่งใหญ่อย่างเซียนผู้คุมกฎได้จากไปต่อหน้าของพวกเขาเวลาผ่านไปสักครู่ เจี้ยนเฉินถอนหายใจแล้วโบกมือเพื่อเอาแหวนมิติที่ซิตูชิงครอบครองอยู่มา หลังจากที่โบกมืออีกครั้งหนึ่ง พื้นดินกว้าง 10 เมตร ที่อยู่ถัดจากเขาก็ถูกขุดขึ้นมา เขาใช้พลังของเขาค่อย ๆ หย่อนศพของเซียนผู้คุมกฎลงในหลุดและกลบดินตามไปคำพูดสุดท้ายของซิตูชิงอาจจะทำให้เจี้ยนเฉินปล่อยศพของเขาเพื่อให้สัตว์แทะกิน แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้คิดจะทำดังนั้น ไม่ว่าอย่างไรซิตูชิงก็คือเซียนผู้คุมกฎ และถึงแม้ว่าเขาตายไปแล้ว มันก็ไม่เหมาะสมที่จะไปทำกับศพของเขาเยี่ยงนั้น“น้องเจี้ยนเฉิน ตอนนี้เราก็ได้กำจัดซิตูชิงไปแล้ว เราจะเอายังไงกันต่อดี ? ตามไปล้างแค้นไป๋ไฮต่อเลยหรือไม่ ? ” หวงเทียนป้าถามจากด้านหลัง“เราจะตามหาไป๋ไฮต่อ” เจี้ยนเฉินตอบอย่างไม่ลังเลพวกเขา 3 คนพักผ่อนที่นี่ต่อเป็นเวลาครึ่งวันก่อนที่จะจากไป ในช่วงเวลานี้ บาดแผลของเจี้ยนเฉิน
