ลายปีที่ผ่านมานั้น ไป๋ไฮอยู่ที่เดิมตลอด หลังจากที่เราแยกทางกัน ความสัมพันธ์ของเราก็สิ้นสุดลงด้วยเช่นกัน เพราะฉะนั้นข้าไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน ขึ้นอยู่กับโชคของเจ้าว่าจะเจอเขาหรือไม่” ซิตูชิงพูด
เจี้ยนเฉินวางแผนที่ลงและพูดว่า “ดีละ ถ้างั้นข้าจะเชื่อเจ้า ถ้าข้อมูลที่เจ้าให้มาเป็นความจริง ข้าจะละเว้น นิกายพยัคฆ์มังกร เจ้ามีอะไรที่อยากจะพูดอีกหรือไม่ ? “
หน้าของซิตูชิงซีดลงอย่างมากเนื่องจากพลังชีวิตเกือบจะหมดตัวของเขาแล้ว ร่างของผู้กล้าหาญนี้หดลงจนเหลือแค่หนังหุ้มกระดูก
เขาหลับตาลงอย่างช้า ๆ พลังชีวิตของเขาค่อย ๆ เลือนรางลง ในวาระสุดท้ายเขาพูดว่า “ข้าต้องขอโทษต่อ นิกายพยัคฆ์มังกรสำหรับปัญหาที่ข้านำมา ผู้คนมากมายต่างต้องมาตายแต่ข้ายังหนีเอาตัวรอด ข้า ซิตูชิง ไม่มีหน้าที่จะไปพบศิษย์ที่นิกายอีกแล้ว เจี้ยนเฉิน ข้าหวังว่าเจ้าจะฝังศพข้าในทุ่งกว้างแล้วก็ปล่อยให้พวกสัตว์แทะกินร่างกายของข้า การทำแบบนี้คงจะบรรเทาความผิดของข้าได้บ้าง”
หลังจากนั้น ซิตูชิงก็ได้ตายจากไป ร่างกายของเขาเริ่มเย็นลงเนื่องจากร่างกายสูญเสียวิญญาณและจากโลกนี้แล้ว”
เจี้ยนเฉิน, หวงเทียนป้า และ นูบิส ยืนอยู่เหนือร่างของซิตูชิงด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง
การมีอยู่ของผู้ที่ยิ่งใหญ่อย่างเซียนผู้คุมกฎได้จากไปต่อหน้าของพวกเขา
เวลาผ่านไปสักครู่ เจี้ยนเฉินถอนหายใจแล้วโบกมือเพื่อเอาแหวนมิติที่ซิตูชิงครอบครองอยู่มา หลังจากที่โบกมืออีกครั้ง
