ห็นสีหน้าที่ซีดเผือดคล้ายกระดาษเนื่องจากการไม่มีเลือดไปหล่อเลี้ยงของซิตูชิง ตาของเขาปิดอยู่ เขานอนจมกองเลือดอยู่ที่พื้น แม้แต่พิษที่เขาได้รับยังไหลออกมารวมกับเลือดที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขาเนื่องจากเขาใช้พลังชีวิตของตัวเองไป เขาจึงดูแก่ขึ้นไปเล็กน้อย ผมสีขาวของเขาร่วง ผิวหนังทั่วใบหน้าเขาเหี่ยวและหย่อนยานจากสภาพของซิตูชิง เจี้ยนเฉินรู้สึกงุนงงกับสถานการณ์ ชายคนนี้เป็นถึงเซียนผู้คุมกฎผู้สูงส่งและยิ่งใหญ่ แต่ดูสภาพเขาตอนนี้ซิเจี้ยนเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ คิดถึงอารมณ์ในตอนนี้ และมองไปยังชายเบื้องล่าง “ข้ารู้ว่าเจ้ายังไม่ตาย เจ้าต้องบอกข้าว่า เจ้าไป๋ไฮนั้นอยู่ที่ไหน?”ซิตูชิงจ้องไปยังเจี้ยนเฉินด้วยสายตาที่อ่อนแรง และด้วยเสียงที่อ่อนแรงพอพอกัน เขาพูดว่า “พลังชีวิตอะไรของเจ้ากันนี่ ที่ทำให้เจ้ายังมีชีวิตอยู่”“ตอบคำถามข้ามา ! ” เจี้ยนเฉินถลึงตาเขากล่าวด้วยรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของเขา “ข้าก็เหมือนคนที่ตายแล้ว เลิกถามอะไรจากข้าเสียที”เจี้ยนเฉินกล่าวด้วยสายตาที่โกรธจัด “จริงอยู่ที่เจ้ากำลังจะจากโลกนี้ไปแล้ว แต่อย่าลืมเจ้าพวกผู้ฝึกตนหลายพันคนในนิกายพยัคฆ์มังกรของเจ้าซิ เจ้าอยากให้ศพของพวกมันถึงฝังแล้วไปโลกหน้าพร้อมกันเจ้าด้วยไหม?”แววตาของซิตูชิงกลับมาดูเข้มแข็งขึ้น เขาจ้องถลึงไปที่ เจี้ยนเฉิน “ฮึ เจี้ยนเฉิน เจ้าวางแผนอะไรไว้กันแน่”เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างได้รับชัยชนะ และตอบกลับไปว่า “ดูเหมือนเจ้าจะยังใส่ใจ
