นิกายเดี๋ยวนี้” หนึ่งในผู้อาวุโสได้พูดขึ้นกับคริส
“ใช่ หัวหน้านิกาย พวกเราควรย้ายที่ ด้วยวิธีนี้แล้วพวกเราจะปลอดภัยกว่าเดิม” ผู้อาวุโสอีกคนเห็นด้วย
คริสส่ายหน้าแล้วถอนหายใจออกมา ” การโยกย้ายนั้นไม่ง่ายอย่างที่พวกเจ้าพูด เราไม่ได้มีศิษย์มากมายนัก แต่ก็ยังมีจำนวนอยู่หลายพันคน ไม่มีทางที่จะเคลื่อนย้ายคนมากขนาดนั้นโดยไม่เป็นที่จับตามองและพวกเราเองก็หายไปดื้อ ๆ ไม่ได้เช่นกัน กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีได้เติบโตมาจนแข็งแกร่งสุด ๆ และชื่อของพวกเขาก็แผ่กระจายไปทั่วทุกแห่งหน ไม่มีใครที่จะไม่รู้จักชื่อพวกนั้น ถ้าพวกมันคิดจะหาตัวเราแล้ว งั้นคงไม่มีทางที่จะหนีไปที่ใดได้ แล้วเราจะวิ่งหนีเพื่อสิ่งใดกัน ? ไม่ว่าจะไปที่ใดและซ่อนตัวที่ไหนก็ตาม นอกซะจากว่าเรายอมแพ้เรื่องศิษย์ของพวกเราและหนีไปแต่ตัวเราเอง นั่นก็ยังพอมีโอกาสบ้าง แต่ข้า คริส คงไม่มีทางทำแบบนั้นแน่ “
“งั้นที่เราควรทำคือนั่งรอความตายเช่นนั้นหรือ ? ” บางคนถามขึ้นมา
“ความสัมพันธ์ของเรากับเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้ย่ำแย่จนเกินไป คนที่เขาไม่ให้อภัยคือหัวหน้านิกายคนก่อน ดูสิเขายังไม่ได้ทำอะไรเราเลยตั้งแต่ที่เขามาที่นี่ ข้าเดาว่าเจี้ยนเฉินคงไม่คิดจะฆ่าเรา นี่แหละจุดเปลี่ยน ถ้าเราหาโอกาสไปขออภัยพวกนั้นได้ ข้าเชื่อว่านั่นคงจะเป็นผลดีอย่างมาก “
….
ในภูเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ซึ่งมีคฤหาสถ์ที่ดูโบราณตั้งอยู่ คฤหาสถ์นี้ดูเงียบสงบไม่มีเสียงของสิ่งใด ไม่มีเห็นใครด
