่เข้าไปในเมือง เจี้ยนเฉินมุ่งหน้าตรงไปยังโรงเตี้ยมที่หวังยู่เฟิงและบรรพชนเจียเต๋อกำลังพำนักอยู่
แลกเปลี่ยนคำพูดกับหวังยู่เฟิง เขาแนะนำทุกคนให้รู้จักกัน อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้เปิดเผยตัวตนของเจียเต๋อไท่ และให้คำแนะนำอย่างระมัดระวังเมื่อถึงคราวของเขา
หลังจากที่ได้มีการแนะนำ หวังยู่เฟิงและเจ้าอ้วนน้อยก็กลายมาเป็นสหายกันอย่างรวดเร็ว พวกเขาหัวเราะและพูดคุยกับอีกฝ่ายราวกับว่าพวกเขาเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อน
เจี้ยนเฉินและเจียเต๋อไท่ไปที่ห้องอื่นเพื่อพูดคุย หลังจากที่ได้ให้สมบัติสวรรค์กับลูกเสือหลายชิ้นแล้วปล่อยให้มันหลับไป เขาพูดกับเจียเต๋อไท่ว่า มากับข้าที่เทือกเขาครอส
อะไร? เทือกเขาครอส! เจียเต๋อไท่ร้องออกมาดัง ๆ ด้วยความกลัว ปฏิเสธเจี้ยนเฉิน เขากล่าวว่า “ทำไม นั่นคือเขตห้ามมิให้แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดของทวีป ไม่สามารถไปที่นั่นได้ เว้นแต่จะเป็นเซียนราชา
รู้ว่าเจียเต๋อไท่หวาดกลัว เจี้ยนเฉินอธิบายว่า ขอให้มั่นใจได้ว่า เราจะไม่เดินลึกเข้าไป มันจะเป็นเชิงเขาเท่านั้น ข้านั้นรู้ถึงอันตรายของภูเขา ดังนั้นเราจะไม่เสี่ยงชีวิตของเรา
เมื่อรู้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้าไปลึกในภูเขา เจียเต๋อไท่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบเท่าที่เราไม่เข้าไปลึกและไม่ก่อให้เกิดปัญหามากเกินไปก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าจะไปนานเท่าไห ร่!
ชักช้าไม่ได้แล้ว มากับข้าตอนนี้ ข้าจะเข้าใจเมื่อเราไปถึงที่นั่น เจี้ยนเฉินวางลูกเสือนอนอยู่บนเตียงและห
