ุกคนตกใจแค่ไหน ด้วยอาการหัวเราะ เขาพูดว่า ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ข้าก็เปลี่ยนไปในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา กรุณาอย่ากังวลทุกคน ข้ายังคงเป็นคนเดิม เจ้าอ้วนน้อยกล่าวออกมาเมื่อมองไปที่เจี้ยนเฉิน เขาขอโทษกล่าวว่า เจี้ยนเฉิน ข้าขอโทษจริง ๆ เมื่อปีที่แล้ว ท่านปู่พาข้าไปฝึกฝน ดังนั้นเราจึงต้องชะลอการพบปะของเรา ขอโทษที่ทำให้ท่านต้องรอเจี้ยนเฉินยิ้มกลับมา ไม่ต้องกังวล ข้าเพิ่งมาถึง เจ้าอ้วนน้อย ข้าขอแสดงความยินดีที่ได้เป็นเซียนปฐพี ตอนนี้เจ้าเป็นหนึ่งในคนที่เข้มแข็งของทวีปนี้แล้วเจี้ยนเฉิน ในที่สุด ข้าก็กลายเป็นเซียนปฐพี เจ้าอ้วนน้อยหัวเราะ ปู่จะปล่อยให้ ข้าไปเที่ยวกับโลกภายนอกเมื่อไร เราจะไปกันยามนี้เลยได้หรือไม่ ? เจ้าอ้วนน้อยกล่าวออกอย่างหมดความอดทนเมื่อคิดถึงการตอบคำถามในที่สุด เขาก็ตอบว่า ยิ่งเร็วเท่าไรก็ยิ่งดี ข้ามีสิ่งที่ต้องทำในบ้าน ดังนั้นเราต้องรีบกลับมาเจี้ยนเฉิน ทำไมไม่จากไปวันพรุ่งนี้ ? เจ้าอ้วนน้อยและปู่ของเขาต้องเดินทางอย่างเหน็ดเหนื่อย ให้พวกเขาพักผ่อนได้ดีในคืนนี้ แม่ของเจ้าอ้วนน้อยแนะนำอย่างไม่เต็มใจเช่นนั้นแล้วก็เป็นไปตามข้อเสนอของท่านป้า เจี้ยนเฉินพยักหน้าการกลับมาอย่างฉับพลันของเจ้าอ้วนน้อย ทำให้เจี้ยนเฉินเลื่อนการเดินทางกลับบ้านไปอีก 1 วัน……เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนในหมู่บ้านรวมตัวกันเพื่อส่งเจี้ยนเฉินและเจ้าอ้วนน้อยออกไป ทั้งคู่ออกจากหุบเขาหลังจากอำลาครั้งสุดท้า
