่สามารถไปที่นั่นได้ เว้นแต่จะเป็นเซียนราชารู้ว่าเจียเต๋อไท่หวาดกลัว เจี้ยนเฉินอธิบายว่า ขอให้มั่นใจได้ว่า เราจะไม่เดินลึกเข้าไป มันจะเป็นเชิงเขาเท่านั้น ข้านั้นรู้ถึงอันตรายของภูเขา ดังนั้นเราจะไม่เสี่ยงชีวิตของเราเมื่อรู้ว่าพวกเขาจะไม่ได้เข้าไปลึกในภูเขา เจียเต๋อไท่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบเท่าที่เราไม่เข้าไปลึกและไม่ก่อให้เกิดปัญหามากเกินไปก็ไม่เป็นไร แต่เจ้าจะไปนานเท่าไห ร่!ชักช้าไม่ได้แล้ว มากับข้าตอนนี้ ข้าจะเข้าใจเมื่อเราไปถึงที่นั่น เจี้ยนเฉินวางลูกเสือนอนอยู่บนเตียงและหันกลับมาเพื่อออกจากห้องพร้อมกับเจียเต๋อไท่ที่อยู่ข้างหลังเขาหลังจากออกจากห้องแล้ว เจี้ยนเฉินได้บอกกับหวังยู่เฟิงและเจ้าอ้วนน้อย ว่าเขาและเจียเต๋อไท่จะออกจากเมืองทหารรับจ้าง หลังจากนั้นพวกเขาก็รีบไปที่เทือกเขาครอส
เจ้า …เจ้าคือเจ้าอ้วนน้อยจริง ๆ ด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นคนที่อยู่ตรงหน้าเขา เจี้ยนเฉินไม่อาจเชื่อสายตาของเขาได้ว่า คนที่มีพรสวรรค์นี้เป็นคนเดียวกันที่เขารู้จักมาก่อน
เจ้า … เจ้าเป็นเจ้าอ้วนน้อยจริง ๆ เหรอ? แม้เซี่ยมี่ก็มีความคิดที่สอดคล้องกับเขา แบกจอบไว้บนไหล่ของเขา เซี่ยมี่ยืนอยู่ที่นั่น เขาตกตะลึงว่านี่เป็นลูกชายของเขาจริง ๆ หรือ ?
เจ้าอ้วนน้อยในวันนี้แตกต่างจากเจ้าอ้วนน้อยเมื่อก่อนเป็นอย่างมาก กลิ่นอายของเขาแตกต่างออกไป แม้รูปร่างหน้าตาและโครงสร้างของเขาก็เปลี่ยนไป เจ้าอ้วนน้อยไม่สามารถเห็นได้
