ามเร็วดังกล่าว ทำให้ยากที่จะมองเห็นที่ที่เขากำลังมุ่งหน้าไป
หลังจากกลับไปยังหุบเขายั่งยืน เขาก็กลับเข้าไปในห้องที่ลูกเสือกำลังหลับอยู่ หลังจากออกจากบ้านเขามุ่งตรงไปยังทุ่งนาที่เซี่ยมี่กำลังทำงานอยู่
ทันทีที่เขาก้าวเข้าสู่ทุ่งนา สีหน้าของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารีบหันศีรษะไปที่ปากทางเข้าหุบเขา เขามองเห็นภาพพร่ามัวสีขาวที่กำลังเดินทางไปหาเขา จากที่ไกล ๆ แม้จะห่างไกลสายตาของเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินก็สามารถทำให้ภาพพร่ามัวได้ชัดเจน มันเป็นรูปร่างที่แตกต่างกันของชายหนุ่มและชายชราที่เดินทางผ่านอากาศ
“เฮ้! เจี้ยนเฉิน ข้ากลับมาแล้ว ! เจ้าอยู่ที่นี่ในหุบเขาด้วย ดีมาก ! เสียงดังออกมาจากอากาศด้วยความตื่นเต้นอย่างมาก เสียงของเขาดังมากจนหุบเขาทั้งสองได้ยินมันทำให้ทุกคนคิดว่าใครเป็นคนที่กลับมา
นั่นแหละเจ้าอ้วนน้อย เขากลับมาแล้ว ! ชาวนาวัยกลางคนร้องตะโกนออกมาก่อนที่จะโยนจอบทิ้งและวิ่งไปบอกคนอื่น ๆ ในหมู่บ้าน
เสียงของเจ้าอ้วนน้อยนั่นแหละ ผู้อาวุโสของหมู่บ้านต้องกลับมาด้วยเช่นกัน ! จากทุ่งนา หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งหยุดการกระทำของนางและมองขึ้นไปในอากาศ เมื่อนางเห็นร่างสองร่างพุ่งลงมาจากฟากฟ้าเหนือศีรษะเล็กน้อยปรากฏตัวขึ้น
ร่างในท้องฟ้าค่อย ๆ หยุดลงที่พื้นตรงหน้าเจี้ยนเฉิน ทั้งสองคนหนึ่งเป็นผู้เฒ่าเซี่ยและอีกคนหนึ่งคือเด็กหนุ่มที่เข้มแข็ง เด็กหนุ่มผู้นั้นเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่โอ้อวด แต่เจี้ยนเ
