ใบหน้าของบรรพชนมืดลง ขณะที่พูดด้วยเสียงต่ำ เจี้ยนเฉิน ข้าไม่สามารถทำอะไรเจ้าได้ แต่เจ้าไม่สามารถทำอะไรข้าได้เช่นกัน ถ้าเจ้าจะไม่พิจารณาความเป็นอยู่ของเจ้าเอง ทำไมเจ้าไม่พิจารณาความเป็นอยู่ของผู้ที่อยู่เคียงข้างเจ้า ? ตระกูลเจียเต๋ออาจเป็นตระกูลสันโดษที่ไม่ค่อยพบกับโลกภายนอก แต่เรายังคงมีวิธีการมากมายในการค้นหาว่าเจ้าอาศัยอยู่ที่ไหน และใครอยู่ใกล้ชิดเจ้ามากที่สุด
เจ้ากล้า ! เจี้ยนเฉินถ่มน้ำลายออกมา ด้วยแสงจ้าที่น่าสะพรึงกลัว ดวงตาของเขาราวกับกระบี่ 2 เล่มขณะที่เขาจ้องมองบรรพชนด้วยความโกรธ หากเจ้ากล้า ข้าจะสังหารคนของเจ้าทั้งหมดเสีย เจตนาฆ่าเจตนาท่วมท้นอยู่ในอากาศจากร่างกายของเจี้ยนเฉิน ขณะที่เขาส่งตัวตนไปหาที่ซึ่งสมาชิกของตระกูลเจียเต๋อกำลังหลบซ่อนอยู่ ตั้งแต่ตอนนี้เขามีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเซียนผู้คุมกฎ เช่นนั้นแล้ว เซียนสวรรค์ก็เป็นเหมือนมดสำหรับเขา
ปฏิกิริยาของเจี้ยนเฉินสร้างความตกตะลึงให้กับเขา เขาจึงโกรธตัวเองเพราะความโง่เขลาของเขา ตอนนี้เขาเต็มไปด้วยความเสียใจ ถ้าเพียงแต่เขารู้ว่าคำพูดดังกล่าวจะทำให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้นกับเจี้ยนเฉิน เขาจะไม่เริ่มต้นกล่าวออกไปเช่นนั้น ถ้าเจี้ยนเฉินกำลังเข้าสู่ระดับของเขาแล้ว บรรพชนก็จะไม่มีทางหยุดเขาได้ ด้วยพลังบรรพกาลของเจี้ยนเฉินนั้นเป็นเรื่องที่กดขี่ข่มเหงมากเกินไป และถึงแม้กระทั่งตัวเขาเองก็จะกลัวที่จะพบปะกับตัวเอง
