ิตคนเดียวที่ยังเหลืออยู่จากตระกูลเฮยหยุนก็ตะลึงกับความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉิน เขาตระหนักดีถึงความแข็งแกร่งของสหายทั้งสองของเขา พวกเขาแข็งแกร่งกว่าเขา ถึงแม้เขาจะเป็นคนที่ได้เปรียบอย่างเต็มที่ แต่ทว่าชายหนุ่มอายุ 20 ปีผู้นี้สามารถฆ่าพวกเขาได้อย่างง่ายดาย
ชายคนนั้นได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลังเลในการตัดสินใจของเขา หันไปรอบ ๆ และหนีไปทันที เขาเป็นคนฉลาดและรู้ว่าเจี้ยนเฉินเป็นคนที่แข็งแกร่งพอที่จะปะทะกับตระกูลของเขา ถ้าเขาอยู่ข้างหลัง เขาจะถูกฆ่าเหมือนสหายของเขา ดังนั้นวิธีเดียวที่จะรอดคือการหลบหนี
เล็งจ้องมองที่ชายผู้หนีรอด เจี้ยนเฉินยกมืออีกครั้งและยิงลำแสงปราณกระบี่เข้าไปในน่องของชายผู้นั้นได้อย่างถูกต้อง
ชายคนนั้นเปล่งเสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เมื่อลำแสงเดินตรงไปที่ขาของเขา ด้วยความเจ็บปวดที่ยิงผ่านขา ความสามารถในการวิ่งของชายคนนี้ลดลง เมื่อได้รับการกระแทก ทำให้เขาล้มลงกับพื้น
ค่อย ๆ เดินตรงไปยังชายวัยกลางคน เจี้ยนเฉินมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ตระกูลเฮยหยุนอยู่ที่ไหน ?
ไม่มีความกลัวในสายตาของชายคนนั้น ขณะที่เขาโหดร้ายกลับมาที่เจี้ยนเฉินว่า ข้าไม่กลัวที่จะตาย ! ไม่ว่าจะด้วยการทรมานหรือการเจ็บปวด เจ้าก็จะไม่ได้อะไรจากข้า !
“เจ้าดูไม่เหมือนผู้ชายที่อยากตาย เจี้ยนเฉินยิ้ม
ชายหนุ่มที่ถูกไล่ล่าโดยทั้งสามคนนี้คลานไปมาที่เท้าของเขาด้วย เขากัดฟันด้วยเจ็บปวด เมื่อเขาเห็นว่าสัตว์อ
