่งความตายได้ออกจากร่างเขาไปแล้ว เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจ เจี้ยนเฉินรู้สึกราวกับว่ามีคนคอยเฝ้าดูเขาอยู่เสมอจากความมืด เมื่อตราประทับแห่งความตายประทับอยู่ในตัวเขา จนถึงขณะนี้เขาไม่รู้สึกว่าเป็นอิสระเหมือนก่อนและไม่สามารถผ่อนคลายได้
เมื่อเห็นว่ามันเป็นเวลาถึงหนึ่งเดือนที่ผ่านไป เจี้ยนเฉินก็เผยรอยยิ้มที่ได้รับชัยชนะ ในขณะที่พูดว่า ในที่สุด ข้าก็ลบตราประทับแห่งความตายแล้ว ใครจะรู้ว่ามันจะต้องใช้เวลาถึง 3 เดือน ? 2 ปีกว่าแล้วหลังจากที่เจ้าอ้วนน้อยและข้าได้พบกันล่าสุด ข้าไม่สามารถอดทนรอต่อไปได้อีกแล้ว ข้าต้องมุ่งหน้าออกไปทันที
พี่ใหญ่ ท่านตื่นขึ้นมาในที่สุด ! วิญญาณน้อยส่งเสียงผ่านห้องก่อนที่ร่างของนางจะปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉิน
วิญญาณน้อย ขอขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของเจ้า ในช่วง 2-3 วันที่ผ่านมา แต่พี่ใหญ่ของเจ้าอยู่ที่นี่นานพอสมควร ข้ามีเรื่องสำคัญที่ต้องทำและข้าก็ต้องจากไปทันที เจี้ยนเฉินยิ้ม ในช่วงสองสามวันนี้เจี้ยนเฉินได้เริ่มเห็นวิญญาณน้อยเป็นน้องสาวตัวน้อย ตอนนี้ยามเมื่อพวกเขาต้องแยกทางกัน มันทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น
รอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของวิญญาณน้อยค่อย ๆ จางหายไป เมื่อนางได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน บนใบหน้าของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความอ้างว้าง ขณะที่นางถามเบา ๆ ว่า พี่ใหญ่ ท่านกำลังจะจากไปหรือ ?
เจี้ยนเฉินเกือบลังเลที่จะตอบนาง หลังจากได้ยินความเหงาด้วยเสียงของนางว่
