องท่านหรือยัง ? ท่านเจ็บหรือไม่ ? วิญญาณน้อยถามด้วยความห่วงใยจากที่นั่ง สูงประมาณ 1 เมตรบนท้องฟ้า หน้าตาของนางดูเจ็บปวดราวกับกำลังมองไปที่สมาชิกในครอบครัวที่กำลังเจ็บปวดอยู่
ความจริงที่ว่าวิญญาณน้อยนี้เพียงแค่ร้องไห้กับการสูญเสียเจ้านายที่หายสาบสูญของนางไปเมื่อวานนี้ รู้สึกเจ็บปวดอย่างมากกับที่สถานการณ์ปัจจุบันของเขา ทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกแย่เช่นกัน เขาชอบวิญญาณน้อยและรู้สึกราวกับว่าเขาเห็นนางเป็นเด็กกำพร้าที่อยู่คนเดียวในโลก
วิญญาณน้อย เจี้ยนเฉินยิ้มให้วิญญาณน้อย ข้าสบายดี มันเป็นเพียงการบาดเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น มันจะใช้เวลาไม่นานก่อนที่ข้าจะรักษาหายดี
ใช่! พี่ใหญ่ ท่านต้องทำให้แน่ใจว่าจะรักษาได้ วิญญาณน้อยรู้สึกไม่ดีจริง ๆ ที่ได้เห็นท่านเป็นแบบนี้ นางตอบด้วยความกังวล
มองเห็นสีหน้าของนาง เจี้ยนเฉินไม่สามารถช่วยอะไรได้ ได้แต่ยิ้มให้กับตัวเอง
เฮ้ น้องเจี้ยนเฉิน เจ้ากำลังคุยกับใครอยู่ ? พูดกับตัวเองแบบนั้นเจ้าแน่ใจหรือว่าเจ้าสบายดี ? อู๋เสี่ยวเทียนถามจากด้านข้างของเจี้ยนเฉิน เขาโบกมืออยู่หน้าใบหน้าของเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางแปลก ๆ
เจี้ยนเฉินจ้องมองไปที่เขาอย่างไร้จุดหมาย เมื่อมองไปที่อู๋เสี่ยวเทียนและคนอื่น ๆ เขาก็จะเห็นว่าแต่ละคนกำลังมองเขาแปลก ๆ
ข้าพูดกับวิญญาณน้อย เจ้าไม่สามารถเห็นนางงั้นหรือ ? เจี้ยนเฉินถามออกด้วยท่าทีสงสัย
มองไปรอบ ๆ พื้นที่ อู๋เสี่ยวเทียนตอบว่า น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าอาจ
