ั้งหมดแล้ว เหตุการณ์ก็สิ้นสุดลงและเจี้ยนเฉินก็ออกจากห้องโถง คราวนี้ท้องฟ้าภายนอกมืดขึ้น
อู๋เสี่ยวเทียนเดินเคียงข้างเจี้ยนเฉินและเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ากับเขา ตลอดทั้งวันได้ผ่านไปโดยที่ข้าไม่รู้ น้องเจี้ยนเฉิน เจ้าพักอยู่ที่โรงเตี้ยมใด ?
ข้าพักอยู่ที่โรงเตี้ยมแห่งโชคชะตา ในถนนทางทิศตะวันตก อู๋เสี่ยวเทียน มันดึกมาแล้ว ข้าคงต้องขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อน ข้าขออำลา เจี้ยนเฉินป้องมือของเขา เพื่ออำลาเขาก่อนที่จะหันออกไป
สักครู่หนึ่ง เมื่อสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไป ข้าก็ไม่มีโรงเตี้ยมของตัวเองในอยู่ในยามนี้ จะเป็นไปได้ไหม ที่น้องชายเจี้ยนเฉินจะพาข้าไปที่นั่น ? อู๋เสี่ยวเทียนหัวเราะขณะเดินเคียงข้างเขา
อา, น้องเจี้ยนเฉิน, เจ้าไปที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภายในเมืองทหารรับจ้าง ข้าจำได้ นั่นคือสถานที่ที่แม้แต่เซียนผู้คุมกฎนั้นใฝ่ฝันที่จะไป บางทีมันอาจเป็นไปได้ที่จะบอกถึงความมหัศจรรย์หรือสิ่งมหัศจรรย์สามารถพบได้ที่นั่น มันเป็นอย่างไร ? อู๋เสี่ยวเทียนถามขึ้น
“มีสิ่งที่ยอดเยี่ยมมากที่จะพบ มันน่าสนใจอย่างแท้จริง ทำให้ทุกคนต่างโลภ และรวมไปถึงทักษะการต่อสู้ระดับเซียน ” เจี้ยนเฉินตอบตรงไปตรงมาเมื่ออู๋เสี่ยวเทียนถาม เมืองทหารรับจ้างเป็นสถานที่ที่แข็งแกร่งและไม่จำเป็นต้องให้เขาซ่อนหรือกังวลที่จะเปิดเผยความลับทั้งหมด เป็นสิ่งที่เขาเชื่อว่าเซียนผู้คุมกฎรู้อยู่แล้วและด้วยเหตุนี้ มันไม่ได้เป็นความลับเลย
ในขณะที่ข้าคิดว่า ข
