ง “โหยวเยว่ นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเดินทางในทวีปเช่นกัน เจ้าคุ้นเคยกับวิถีชีวิตของนักเดินทางตอนนี้หรือยัง ?
รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าของโหยวเยว่ นางกล่าวว่า ข้าค่อนข้างรักชีวิตแบบนี้ ข้าได้สัมผัสและเห็นสิ่งที่แปลกใหม่ในโลกนี้ ซึ่งแตกต่างจากสิ่งที่มีให้เห็นในพระราชวัง ทุก ๆ วันนั้นเต็มไปด้วยความน่าเบื่อและเต็มไปด้วยฉากเดียวกัน กระทั่งออกจากพระราชวังก็ลำบาก
ที่ผ่านมา ข้าได้เห็นสิ่งที่โลกอาจจะมองผ่านหนังสือซึ่งทำให้ข้าต้องการที่จะเดินทางข้ามทวีป และตอนนี้ข้าสามารถดูสถานที่ท่องเที่ยวสำหรับตัวเอง โหยวเยว่ยิ้มอย่างมีความสุข
โลกนั้นมันงดงาม แต่มันก็มีอันตรายแอบแฝงอยู่ทุกหนทุกแห่ง ทุกที่ในโลกมีความเสี่ยงและอันตรายอย่างไม่มีที่สิ้นสุดขึ้น มันมีการต่อสู้จนถึงตาย ทุก ๆ วันเป็นวันที่มีผู้คนล้มตาย . . . ชีวิตที่สงบสุขนั้นหาได้ยากนัก”
ด้วยความขมขื่นเล็กน้อยบนใบหน้าของนาง โหยว่เยว่ตอบเขา เจี้ยนเฉิน ความแข็งแกร่งของเจ้านั้นมากเกินพอที่จะก้าวข้ามทวีปถ้าเจ้าต้องการ แล้วภาระบนบ่าของเจ้า มันที่ไม่สามารถปล่อยวางเพื่อเพลิดเพลินกับชีวิตสักเล็กน้อยหรือ ?
เฮ้อ เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจ ภาระบนบ่าของข้า เป็นสิ่งที่ข้าไม่สามารถวางลงไปได้ ยังมีเรื่องที่ต้องจัดการ
เรื่องแบบไหน บอกพวกเราหน่อยได้หรือไม่ ? โหยวเยว่ถามอย่างสงสัย
เจี้ยนเฉินส่ายหัว มันไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการที่จะบอกเจ้า มันแค่ไม่มีผลแต่อย่างไร ให้เราหยุดคุยก
