ยความอบอุ่นและเป็นมิตรที่ด้านซ้ายของเขานั้นเป็นชายวัยกลางคนที่อายุไม่แตกต่างกัน ชายคนนี้สวมเสื้อคลุมสีขาวที่มีราคาแพง ดุแทบจะไม่พบปราณแผ่รังสีจากร่างกายของเขา ความรู้สึกเช่นนี้ราวกับหมาป่าที่คลุมด้วยหนังแกะด้านขวาของเขาเป็นชายชรา ใบหน้าของเขาถูกปกคลุมด้วยรอยย่นและครึ่งหนึ่งของผมสีขาวได้หายไปแล้ว ดังนั้นผมมีน้อยมากที่ยังคงอยู่บนศีรษะของเขา สายตาที่ทำให้เขาดูเหมือนว่าเขานั้นได้ผ่านช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายแม้กระทั่งลักษณะของเขา ชายชรามีดวงตาประกายสดใส กับจิตวิญญาณที่ลึกลงไปอย่างไม่น่าเชื่อ มันเป็นเกือบเหมือนหมอกควันปกคลุมดวงตาของเขา ทำให้ไม่อาจมองเห็นสิ่งที่เขาคิดหัวหน้าหัวหน้าพวกเราคารวะหัวหน้าและรองหัวหน้า”กลุ่มทหารรับจ้างนักสังหาร 20 คนที่อยู่เบื้องหน้าคำนับชาย 3 คนที่อยู่เบื้องหน้าทันทีด้วยสายตาที่เทิดทูนบูชาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของชายวัยกลางคนหยุดอยู่ที่หมิงตงและตู่กูเฟิง พวกเขาทั้งสองยืนอยู่ตรงหน้าของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินและยิ้ม ป้องมือของเขาขึ้น “ข้าผู้นี้เป็นหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างนักสังหาร ซานเทียน คนที่ยืนอยู่ถัดไปคือรองหัวหน้าของข้า ฉานเซียง มู่ฉี”ดวงตาของเจี้ยนเฉินจ้องมองที่ทั้งสาม พร้อมกันป้องมือของเขากลับขึ้นมา “ข้าผู้นี้มีนามว่าเจี้ยนเฉิน หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี นี่คือหมิงตง รองหัวหน้า และตู่กูเฟิง ผู้อาวุโสของกลุ่มทหารรับ
