่อไป ย้ายไปอยู่ด้านหลังของป้ายหลุมศพ ไป๋หยุนเทียนค่อย ๆ กอดป้ายหลุมศพและปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนแผ่นดินเหนียวที่ด้านล่างหลังจากผจญแดด ลม และฝนมาหลายปี ดินมันก็แห้งและแข็ง หลังจากพยายามหลายครั้งที่จะขุดดินด้วยมือที่บอบบางของนาง ปลายนิ้วมือของไป๋หยุนเทียนก็เริ่มที่จะมีเลือดออกมาอย่างไรก็ตาม นางก็ไม่ได้ดูเหมือนจะสังเกตหรือให้ความสนใจ ความเจ็บปวดที่นางรู้สึกในมือของนาง มันเปรียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่นางรู้สึกอยู่ในหัวใจ ดังนั้น ด้วยพลังงานทั้งหมดของนาง นางขุดหลุมศพ ด้วยความคิดของนางที่จะนำหลุมศพของน้องสาวนางออกไปจากที่นี่ภาพที่เห็นสร้างความเจ็บปวดให้กับเจี้ยนเฉินเป็นอย่างมาก เขารีบกอดแขนมารดาของเขา เขาวิงวอนกับนางว่า ท่านแม่อย่าทำเช่นนี้เลย ให้ลูกเป็นคนทำเอง โปรดพักผ่อนเถิดไป๋หยุนเทียนส่ายหน้า ไม่ต้อง ข้าจะช่วยน้องสาวของข้าเอง ข้าจะพาน้องหยุนไห่กลับคฤหาสน์เจียงหยาง ด้วยมือของข้าเอง ออกแรงขุดด้วยแรงทั้งหมดของนาง นิ้วมือก่อนหน้านี้ที่เคยงดงามราวหยก บัดนี้กลับถูกปกคลุมไปด้วยดินและเลือด พื้นดินได้เต็มไปด้วยเลือดของนางท่านแม่ โปรดให้ลูกได้ช่วยท่าน” ถ้าเขาไม่อาจหยุดนางแล้ว เจี้ยนเฉินจะต้องทำตามแผนของแม่ของเขาและเข้าร่วมด้วย ย้ายไปขุดหลุมศพที่สูงเท่าตัวของเขา เจี้ยนเฉินพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของแม่ของเขาให้ได้มากที่สุดไป๋เหลียนนั้นได้เข้ามาร่วมกับทั้งสองที่ข้างหลุมศพอย่า
