าค่ามิได้น้องหยุนไห่ ยี่สิบปีได้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เจ้ายังคงจำข้าได้มั้ย ข้าเอง พี่สาวของเจ้า หยุนเทียน ไป๋หยุนเทียนพึมพำ หยุนไห่ กลับบ้านกับพี่สาวของเจ้า ข้าจะอยู่เคียงข้างเจ้าทุกวัน เจ้าจะได้ไม่เหงาอีกต่อไปแล้วอีกด้านหนึ่งเป็นไป๋เหลียนที่ทรุดตัวลงกับโลงศพพร้อมกับน้ำตาที่ไหลจากตาของนางราวกับไม่มีวันหมด ที่สุดแล้ว นางร้องไห้หนักมากจนทำให้ตาของนางแดงก่ำท่านแม่ ไป๋เหลียน เราควรรีบนำศพกลับไปที่เมือง หลังจากถูกฝังอยู่ที่นี่เป็นเวลาหลายปีในดินแดนนี้ ข้าแน่ใจว่า ท่านป้าคงจะเอือมระอากับสถานที่นี้ เจี้ยนเฉินปลอบพวกเขาช่วงเวลานี้ไม่มีการคัดค้านจากไป๋หยุนเทียนและไป๋เหลียน พวกเขาต่างเห็นด้วยกับคำแนะนำของเจี้ยนเฉิน ภายใต้การกระทำของเจี้ยนเฉิน เขานำโลงศพออกจากพื้นที่แบกโลงศพ เจี้ยนเฉินเดินทางเข้าไปในเมืองเฟิงหนางภายใต้สายตานับไม่ถ้วนของผู้เห็นเหตุการณ์ พวกเขาจ้องมองด้วยความฉงนฉงายเจ้าคิดว่าผู้ชายมีการเจ็บป่วยหรือเป็นอะไร ? ดูจากความสกปรก ข้าพนันได้เลยว่า เขาเพิ่งขุดมันขึ้นมาจากพื้นดิน เขาจะเข้าเมืองด้วยเหรอ ? เขาไม่รู้หรือว่ามันเป็นสิ่งต้องห้ามที่จะทำแบบนั้นเขาไม่ได้รู้กฎอย่างแน่นอน รอดูว่ายามจะหยุดเขาทหารและทหารรับจ้างต่างนับไม่ถ้วนพากันหัวเราะเยาะเจี้ยนเฉินกับโลงศพบนบ่า เจี้ยนเฉินเดินอย่างรวดเร็วเพื่อเข้าไปในเมืองทหารนายหนึ่งรีบเข้ามาหยุดเจี้ยนเฉินเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินก็แบกโลง ทหารคาดเดาเอาว
