ำคัญมากกว่า ให้ข้าไปภายในห้องของท่านก่อน”
หยุนเลียนเข้ามาในห้องเจี้ยนเฉินและไป๋หยุนเทียน เดินไปที่โต๊ะสำหรับผู้เข้าพักและนั่งลงที่นั่น
ทันทีที่ทั้งสามนั่งลง ไป๋หยุนเทียนไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ถามว่า “เซียงเอ๋อ สตรีนางนี้เป็นใครกัน ? ” แม้ขณะที่นางกำลังพูด ไป๋หยุนเทียนได้เทน้ำชาสำหรับทั้งสองที่จะดื่มด้วยมือที่มีเมตตา
มีความอึดอัดใจในแววตาเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขามองที่หยุนเหลียน “ท่านแม่ นางมีชื่อว่าหยุนเหลียน นางเป็นคนของอาณาจักรวายุคราม แต่แม่ของนางเป็นคนที่ข้าเชื่อว่าท่านอาจจะรู้จัก”
“โอ้? ใครกัน? ข้ามีชีวิตอยู่แต่ภายในคฤหาสน์เจียงหยาง ตั้งแต่ข้าแต่งงาน มีคนไม่มากที่ข้ารู้จัก” ไป๋หยุนเทียนหัวเราะออกมาเบา ๆ
เจี้ยนเฉินลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะตั้งใจมองกลับไปที่แม่ของเขา “ท่านแม่ ท่านอาจจะรู้จักคนที่ชื่อไป๋หยุนไห่
“ตึง”
เร็วที่สุดเท่าที่ได้ยินชื่อที่ได้รับการกล่าวถึง กาน้ำชาในมือของไป๋หยุนเทียนตกลงไปที่โต๊ะ น้ำชาภายในกาหกรั่วไหลทั่วทุกมุมโต๊ะ
ไม่ได้การแจ้งให้ทราบถึงความจริงที่ว่าเสื้อผ้าของนางเปียกน้ำชาอย่างช้า ๆ ไป๋หยุนเทียนจ้องมองเจี้ยนเฉิน นางถามด้วยเสียงที่สั่นว่า “เจ้าพูดว่าอะไร ? เซียงเอ๋อ เจ้าได้พบน้องสาวของข้า หยุนไห่ ? นางก็ยังคงมีชีวิตอยู่ ? นางอยู่ที่ไหน ? ” เสียงของไป๋หยุนเทียนดังมากขึ้นและคลั่งมากขึ้น
เมื่อเห็นปฏิกิริยารุนแรงจากนาง เจี้ยนเฉินก็สามารถที่จะยืนยันการคาด
