“หยุนไห่ น้องสาวของข้า ! การเสียชีวิตของเจ้านับเป็นความทุกข์นัก ! ตำหนิพี่สาวของเจ้า ไม่มีประโยชน์ ถ้าข้าได้รู้ก่อนหน้านี้แล้ว เจ้าจะไม่ประสบความทุกข์ยากดังกล่าว” ไป๋หยุนเทียนคร่ำครวญด้วยความปวดร้าว
“ท่านป้า รู้จักกับมารดาข้า ? ” หยุนเลียนจัดการที่จะถามคำถามผ่านน้ำตาของนาง
“เหลียนเอ๋อ แม่ของเจ้าเป็นน้องสาวของข้า ข้ามาจากครอบครัวเดียวกัน ตระกูลไป๋ และนั่นหมายความว่าคุณปู่ของเจ้าและพ่อของข้า เป็นหนึ่งในเดียวกัน แต่นับตั้งแต่ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเรา ตระกูลไป๋ ญาติหลายคนของเราได้ถูกฆ่าตาย แม้กระทั่งปู่ของเจ้าถูกฆ่าตาย ทั้งหมดที่เหลือเป็นพี่ชายของข้า และเราสองคน ที่เดิม ข้าคิดว่าเหลืออยู่เพียงแค่นี้ ข้าไม่คิดว่าหยุนไห่จะหลบหนีออกมาได้ ข้าเสียใจที่รู้เรื่องนี้ช้าเกินไป มิฉะนั้นข้าจะไม่ให้หยุนไห่ต้องทนทุกข์ทรมานมากเช่นนี้”
ไป๋หยุนเทียนเท่านั้นที่สามารถรู้สึกเสียใจเมื่อนางคิดเกี่ยวกับวิธีแม่ของหยุนเลียนได้ถูกตีจนตาย นางไม่อาจจินตนาการว่าน้องสาวของนางจะได้รับความทุกข์ทรมานเพียงเท่าใดภายใต้มือของคนที่ไร้มนุษยธรรมเช่นนั้น
“น้องหยุนไห่ เจ้าได้รับความเดือดร้อนนานเกินไป ข้าจะให้แน่ใจว่าจะแก้แค้นให้กับเจ้า จะทำหน้าที่สังหารชายใจสัตว์เช่นนั้น” ดวงตาของไป๋หยุนเทียนแผ่ประกายโกรธ ขณะที่นางพูดด้วยความโกรธ
‘จากนั้น ไม่ได้หมายความว่า ท่านแท้จริงแล้วคือท่านป้าของข้า ? ‘ หยุนเหลียนน้ำตาคลอมอ
