ูมิใจในตัวเขาโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความสำเร็จของเขาหลายคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางมองไปที่ไป๋หยุนเทียน “นางคือแม่ของเจียงหยางเซียงเทียนงั้นหรือ ? แปลก ทำไมท่านมีส่วนคล้ายคลึงกับแม่ของข้า ? “เจี้ยนเฉินมองมารดาของเขาอย่างอบอุ่น เขายิ้มในทางกลับกัน “ท่านแม่ ที่จริง ข้ากลับมาในเรื่องสำคัญมากกว่า ให้ข้าไปภายในห้องของท่านก่อน”หยุนเลียนเข้ามาในห้องเจี้ยนเฉินและไป๋หยุนเทียน เดินไปที่โต๊ะสำหรับผู้เข้าพักและนั่งลงที่นั่นทันทีที่ทั้งสามนั่งลง ไป๋หยุนเทียนไม่สามารถช่วยอะไรได้ แต่ถามว่า “เซียงเอ๋อ สตรีนางนี้เป็นใครกัน ? ” แม้ขณะที่นางกำลังพูด ไป๋หยุนเทียนได้เทน้ำชาสำหรับทั้งสองที่จะดื่มด้วยมือที่มีเมตตามีความอึดอัดใจในแววตาเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เขามองที่หยุนเหลียน “ท่านแม่ นางมีชื่อว่าหยุนเหลียน นางเป็นคนของอาณาจักรวายุคราม แต่แม่ของนางเป็นคนที่ข้าเชื่อว่าท่านอาจจะรู้จัก”“โอ้? ใครกัน? ข้ามีชีวิตอยู่แต่ภายในคฤหาสน์เจียงหยาง ตั้งแต่ข้าแต่งงาน มีคนไม่มากที่ข้ารู้จัก” ไป๋หยุนเทียนหัวเราะออกมาเบา ๆเจี้ยนเฉินลังเลอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนที่จะตั้งใจมองกลับไปที่แม่ของเขา “ท่านแม่ ท่านอาจจะรู้จักคนที่ชื่อไป๋หยุนไห่“ตึง”เร็วที่สุดเท่าที่ได้ยินชื่อที่ได้รับการกล่าวถึง กาน้ำชาในมือของไป๋หยุนเทียนตกลงไปที่โต๊ะ น้ำชาภายในกาหกรั่วไหลทั่วทุกมุมโต๊ะไม่ได้การแจ้งให้ทราบถึงความจริงที่ว่าเสื้อผ้าของนางเปียกน้ำชาอย่างช้า
