บทที่150 นายหญิงเฒ่าตระกูลเมิ่ง ท่านย่าของเมิ่งซีโจว
ค่ำคืนส่งท้ายปีเก่า โคมไฟกระดาษมงคลสีแสงเริ่มส่องสว่างไสวไปทั่วทั้งเมืองหลวง เสียงประทัดดังระงมไปทุกทิศทาง คลื่นเสียงหัวเราะพูดคุยดังครึกครื้นสนุกสนานแทบกลบม่านฟ้า
เวลานี้ บรรดาเจ้านายในจวนจงหย่งโหว ต่างก็มานั่งรายล้อมรอบโต๊ะกลมไม้สลักขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางห้อง บนโต๊ะมีอาหารเลิศรสจัดใส่จานหยกวางเรียงรายมากมาย กลิ่นหอมตลบอบอวลคละคลุ้ง มองผิวเผินดูคล้ายภาพงานเลี้ยงรวมญาติอันแสนอบอุ่นกลมเกลียวโดยแท้
ณ ที่นั่งประธานด้านบนสุด มีหญิงชราผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น นางก็คือคนที่เมิ่งซีโจวมิได้พบพานมานานยิ่งนัก — ท่านย่าของนาง นายหญิงเฒ่าแห่งตระกูลเมิ่ง
นับตั้งแต่เมิ่งชินรุ่ยรับสืบทอดบรรดาศักดิ์มา หญิงชราผู้เคยเฉียบแหลมและมากความสามารถผู้นี้ก็เก็บตัวอยู่แต่ในเรือน มิค่อยออกมาพบหน้าผู้ใดนัก
เพราะในใจของนายหญิงเฒ่าผู้นี้ ยังคงไม่พอใจอย่างยิ่งที่บุตรชายผู้แสนจะธรรมดาไร้ความโดดเด่นนี้ เป็นผู้ที่ได้รับสืบทอดบรรดาศักดิ์ไป
ท่านจงหย่งโหวคนก่อนก็ใช่ว่าจะไร้ทายาทสืบทอดเสียที่ไหนกัน ตรงกันข้าม กลับมีบุตรหลายภายใต้ปกครองอยู่ไม่น้อย แต่ผู้มีความสามารถกลับมัวเมาในความสำราญไม่ทำงานทำการ ส่วนผู้ที่มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ บ้างก็ตายจาก บ้างก็พิการ ครั้นวนเวียนดำ
