่งนั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธาน
“ลูกขออวยพรให้ท่านแม่เหมือนเช่นทุกปี ขอให้ท่านแม่มีสุขภาพร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง ยิ้มแย้มเบิกบานเช่นนี้ไปตลอด”
ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศครึกครื้นซึ่งเดิมทีฉาบไว้เพียงผิวเผินในห้องโถงบุปผานี้ พลันชะงักแข็งค้างไปหลายส่วน
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยของนายหญิงเฒ่า พลันหม่นทะมึนลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าของนางประหนึ่งถูกฉาบไว้ด้วยน้ำแข็ง
ยิ้มแย้มเบิกบานเช่นนี้ตลอดไปรึ? สุขภาพร่างกายแข็งแรงอย่างนั้นรึ?
หึ!
มีผู้ใดมิรู้บ้างว่า ปีนี้นางต้องผ่านวันคืนมาอย่างยากลำบากเพียงใด สามวันเจ็บป่วยเล็กน้อย ห้าวันล้มป่วยหนัก ต้องนอนซมอยู่บนเตียงมิได้ลุก หม้อยามิเคยว่างเว้น หลายครั้งหลายคราแทบจะยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้!
กว่านางจะช่วงชิงชีวิตเฒ่าชรานี้กลับคืนมาจากมือพญายมได้นั้น หาใช่เรื่องง่ายดายเลยสักนิด แต่เจ้าลูกเต่าผู้นี้กลับกล้าดีนัก อ้าปากมาก็อวยพรให้นางต้องประสบกับความยากลำบากอีกปีเสียแล้วรึ?
ยังจะให้ยิ้มแย้มเบิกบานไปตลอดงั้นรึ? การที่นางยังสามารถรอดชีวิตมานั่งอยู่ตรงนี้ได้ ก็นับว่าพระโพธิสัตว์คุ้มครองแล้ว ยังจะให้หัวเราะออกมาได้อย่างไรกัน?!
นายหญิงเฒ่าหรี่ตาลงเล็กน้อย “ลำบากเจ้าแล้วจริงๆ… ที่ต้องมีความกตัญญูเต็มเปี่ยมถึงเพียงนี้”
นางถึงขั้นคร้านจะเอ่ยคำมงคลตามมารยาทตอบกลับเสียด
