ฉินกระโดดลงจากหลังสัตว์อสูรของเขา และเดินมาหาไคเอ้อ “มันดูเหมือนว่า มันต้องเกิดบางสิ่งบางอย่างในช่วงเวลาสองปีที่ผ่านมานี้ ทำไมข้าจึงไม่เห็นเต้าคัง เซธ และเวส พวกเขาหายไปไหน ? “
ท่าทีเสียใจปรากฏบนใบหน้าของไคเอ้อ หัวหน้า เรื่องมันหมดมันเป็นเพราะความอ่อนแอของพวกเรา ขณะนี้สมาชิกในกลุ่มทหารรับจ้างลดลงเป็นอย่างมาก หลายปีที่ผ่านมา เต้าคัง เซธและเวส ประสบอุบัติเหตุและได้จากพวกเราไปชั่วนิรันดร์ จากพวกเรา 7 คน ตอนนี้เหลือเพียง 4 คนเท่านั้น
เจี้ยนเฉินได้แต่ทอดถอนใจด้วยความเสียใจว่าผู้ชายที่แข็งแกร่งทั้งเจ็ดคนที่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขา ในขณะเดียวกัน พวกเขาทำหน้าที่เป็นเสาหลักของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี
ทันใดนั้น มีเสียงตัดผ่านอากาศดังขึ้นมา ชายแขนเดียวได้ลอบฉวยโอกาสหลบหนีในขณะที่เจี้ยนเฉินกำลังนึกถึงกลุ่มกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีด้วยการกระโดดขึ้นบนหลังคาอย่างฉับพลัน
ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงด้วยความไม่พอใจ แต่เขาไม่ได้หันศีรษะหรือหมุนตัวกลับไป เขาชี้นิ้วไปที่ด้านหลัง ประกายแสงจากปราณกระบี่บินออกจากนิ้วมือของเขา และบินผ่านอากาศ ด้วยความเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ก่อนจะสัมผัสกับแขนของนักรบแขนเดียว
อ่า ชายแขนเดียว ตะโกนออกมาอย่างอนาถ แขนเพียงข้างเดียวของเขาถูกตัดขาดและตกลงกับพื้น ในขณะที่เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากแขนของเขาเช่นพายุฝนเลือด
นักรบแขนเดียวตกลงจากท้องฟ้า ร่วงลงบนพื้นดินด้วยความเจ็บปวด เขามีเพียงแขนข้
