งการเดินทาง ก็ได้มาถึงป้อมปราการของอาณาจักรวายุคราม อาจจะเป็นเป็นกองคาราวานสินค้าที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางฝูงสัตว์อสูรระดับ 3 ที่ย่างก้าวไป นั่งอยู่บนสัตว์อสูรเหล่านั้นเป็นชายหกคนและสตรีนางหนึ่ง แม้ว่าพวกเขาจะสวมใส่เสื้อผ้าที่ดูสามัญ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถที่จะปิดบังกลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาของพวกเขา แม้กระทั่งคนทั่วไปก็ไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้ ด้วยราวกับกลัวว่าจะไปล่วงเกินพวกเขา
หลังจากสองวันของการเดินทาง เจี้ยนเฉินและกลุ่มของเขาได้มาถึงในอาณาจักรวายุคราม หลังจากเข้าไปในอาณาจักร เจี้ยนเฉินไม่ได้หยุด พวกเขายังคงตรงไปทางเมืองเวค
สัตว์อสูรระดับ 3 ได้ก้าวต่อไปอย่างรวดเร็วผ่านดินแดน พวกเขาทิ้งร่องรอยไว้บนเส้นทางที่เต็มไปด้วยฝุ่นจากระยะไกล
ในตอนท้ายของวันเมื่อเริ่มดวงจันทร์จะขึ้น ท้ายที่สุด กลุ่มของเจี้ยนเฉินก็มาเยือนยังเมืองเวค ที่ครึ่งหนึ่งของดวงอาทิตย์เกือบลับตาไป แสงที่ปล่อยจากพระอาทิตย์ตกดิน ก็เพียงพอเพื่อเพิ่มความสว่างของท้องฟ้า
ไม่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากที่จะเข้าไปและออกมาจากประตูของเมืองเวค มีเพียงทหารไม่กี่นายที่เฝ้าอยู่ที่ประตู
กลุ่มของเจี้ยนเฉินนำทางไปที่ประตูของทางเข้าเมือง ยามมองไปที่กำแพงเมืองซึ่งมีร่องรอยของการต่อสู้ เจี้ยนเฉินมีอารมณ์ซับซ้อนที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของเขา ราวกับว่าเขาได้หวนคิดเกี่ยวกับบางสิ่งบางอย่าง
เมืองเวคเป็นเมืองชั้นสามขนาดเล็ก ณ พื้นที่นี้เองที่เจ
