ือปีศาจ เถี่ยต้ามองเจี้ยนเฉิน พร้อมกับก้มหน้าลงด้วยความหวั่นกลัว เขาก็กลัวมากว่าเขาอาจจะเป็น
ไม่เป็นไร ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่แคบลง ตามที่เขาพูด สิ่งที่เกิดขึ้น เถี่ยต้าเป็นเพียงอะไรที่แปลกประหลาดเกินไปที่จะเข้าใจ
หลังจากนั้น เจี้ยนเฉินถาม เถี่ยต้า เจ้าไปกินสิ่งประหลาดอันใดในอดีตหรือไม่ ?
เถี่ยต้าคิดครู่หนึ่ง ส่ายศีรษะ ข้านั้นกินของปกติทั่วไป ไม่ว่าจะเนื้อของสัตว์ป่าหรืออาหารจากสำนัก
แล้วเจ้าไม่ได้กินผลไม้แปลก ๆ หรือพืชแปลกประหลาดชนิดใด ? หมิงตงถาม
ไม่ ข้าไม่เคยกินอะไรประหลาด เถี่ยต้าส่ายศีรษะของเขาอีกครั้ง
แล้วทำไมเจ้าถึงรู้ว่าโลหิตของเจ้าเป็นสีทอง มันมีความรู้สึกประหลาดอันใด หรือความแตกต่างในร่างกายของเจ้าตลอดเวลาหรือไม่ ? เจี้ยนเฉินถามขึ้น
เถี่ยต้าหยุดคิด วันหนึ่งในสำนักคากัต ข้านั้นได้ล่าสัตว์อสูรมากมายด้วยตัวเอง เมื่อข้าเผชิญหน้ากับบางสิ่งที่แข็งแกร่งโดยบังเอิญ เมื่อมันกัดข้า ข้าจึงตระหนักว่าโลหิตของข้าได้กลายเป็นสีทอง
ด้วยข้อขบคิดบางประกาย เจี้ยนเฉินกล่าวออก มันเป็นเรื่องประหลาดอันใด ยามเมื่อเราเจอหมาป่าสีน้ำเงิน ข้าจดจำได้อย่างชัดเจนว่าโลหิตของเจ้ามันเป็นสีแดง แล้วทำไมมันจึงเป็นสีทองกันเล่า ? เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วขณะใช้ความคิด ก่อนที่จะเชื่อมโยงเรื่องราวบางอย่างเข้าด้วยกัน เถี่ยต้า วันที่ข้าเดินทางออกจากสำนักคากัต เมื่อใดกันที่เจ้าจึงได้รู้ว่าโลหิตของเจ้ากลายเป็นสีทอง ? เจ้าตระห
