สงสัยปรากฏขึ้นทันที
เห็นเถี่ยต้า เจี้ยนเฉินรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก หลังจากหลายปีโดยไม่พบกัน เถี่ยต้านั้นเติบโตยิ่งกว่าแต่ก่อน ร่างกายของเขาเป็นประหนึ่งภูเขาขนาดเล็ก แม้ในความสูง 1.8 เมตร เจี้ยนเฉินเท่านั้นสามารถเทียบกับหน้าอกของเถี่ยต้าได้เท่านั้น และในตอนนี้ เขาก็มีความถึงความสูง 2.5 เมตร
เจี้ยนเฉินเอียงศีรษะของเขาขึ้นมองเถี่ยต้า พูดด้วยรอยยิ้มระยิบระยับบนใบหน้าของเขา เถี่ยต้า หลังจากผ่านไปหลายปี มันอาจจะเป็นไปได้ว่าเจ้าลืมข้า ?
ได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย คิ้วของเถี่ยต้าขมวดเข้าหากันขณะใช้ความคิด เสียงนี้…” เถี่ยต้าเงียบลง ดวงตาเริ่มเป็นประกายราวกับว่าเขาจดจำบางสิ่งบางอย่าง เขามองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความตื่นเต้น เจ้า…เจ้าคือ เจียงหยางเซียงเทียน เจียงหยางเซียงเทียน ข้า.. ข้าจดจำน้ำเสียงของเจ้าได้
เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างมีความสุข เถี่ยต้า ข้าคิดว่าเจ้าจะลืมข้าไปเสียแล้ว
ไม่ ข้าจะลืมเจียงหยางเซียงเทียนได้อย่างไร ข้าไม่เคยจะลืมเจ้าได้สำหรับเวลาที่เหลือในชีวิตข้า ฮ่าๆๆ เจ้าเป็นน้องชายที่ดีที่สุดที่ข้าเคยมี เจ้าจำได้หรือไม่ เมื่อเราล่าสัตว์อสูรในสำนักคากัต มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดเท่าที่ข้าเคยมีมาในชีวิตของข้า สำหรับส่วนที่เหลือของชีวิตของข้า ข้าไม่เคยลืมมันเลย เถี่ยต้าระเบิดออกมาเป็นเสียงหัวเราะ ก่อนกอดเจี้ยนเฉินแน่น น้ำตารื้นขึ้นในดวงตาของเขา ขณะที่เขาประกาศ เจียงหยางเซียงเทียน ข้
