ข้าจะยืนอยู่ตรงนี้โดยไม่เคลื่อนย้ายไปไหนและจะไม่โจมตีกลับ หากว่าเจ้าสามารถทำให้ข้าโจมตีกลับ หรือบังคับให้ข้าต้องถอยได้แม้แต่ก้าวเดียว ข้าจะยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี” หมิงตงกล่าวด้วยเสียงที่ไม่ได้ใส่ใจนัก ด้วยตัวเขาเป็นเซียนปฐพี เขาไม่ได้มองเซียนผู้เชี่ยวชาญตัวเล็ก ๆ เป็นฝ่ายตรงข้ามในสายตา ต่อให้มันใช้ทักษะการต่อสู้ มันก็ไม่ได้เกิดภัยคุกคามต่อเขาเลยแม้แต่น้อย มันนับว่าเป็นความแตกต่างที่กว้างมากนัก
หมิงตงกล่าวออกมาด้วยท่าทางสบาย ๆ แต่ทว่าทุกคนที่อยู่บริเวณนั้น กลับได้ยินเสียงของเขาอย่างชัดเจน บางคนต่างก็คิดว่าหมิงตงนั้นไม่ต่างกับคนบ้า นักเรียนบางส่วนที่หัวรุนแรงอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งออกมา
เจ้าเด็กคนนี้เป็นใครกัน ถึงได้กล้าที่จะพูดด้วยวาจาเช่นนี้…
“เขาไม่ได้ดูแตกต่างไปจากกาดิหยุนในเรื่องอายุ หากเขาพูดเช่นนั้นจริง ๆ ไม่ใช่แค่ความตายเท่านั้นหรือที่เขาจะได้รับ..”
“เขากล้าที่จะคิดเช่นนั้นได้อย่างไร แม้กระทั่งอาจารย์บางคนในสำนักก็ยังไม่กล้าที่จะพูดเช่นนี้กับผู้ที่มีทักษะการต่อสู้เช่นกาดิหยุน”
ทั้งเวทีด้านล่างต่างก็เต็มไปด้วยคำสาปแช่งร้อนแรงมากมาย ขณะที่เริ่มที่จะดูถูกหมิงตง ขณะที่กาดิเหลียงและกาดิซิ่วหลีจ้องมองไปแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน พวกเขาก็แทบจะมองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากความโกรธ
“สิ่งใดที่ทำให้เด็กคนนั้นกล้าที่จะพูดกับพี่ใหญ่ ด้วยคำพูดที่โอหัง พี่ใหญ่มีทักษะการต่อสู้ ที่คนระดับเดียวกันของเขาก
