สองได้หายไปทันทีแบบนี้
ไม่มีใครมีความกล้าพอที่จะเอ่ยปากถามว่าเจี้ยนเฉินไปที่ใดมา สำหรับพวกเขาแล้วพวกเขาไม่มีสิทธิที่จะถามสิ่งนั้นได้ แม้แต่พ่อแม่ของเจี้ยนเฉิน เจียงหยางป้าและไป๋หยุนเทียนเองก็ไม่ได้ถามสิ่งนั้น ในฐานะพ่อแม่พวกเขารู้ดีว่าลูกของเขาได้เป็นเติบโตเป็นผู้ใหญ่และมีสิทธิที่จะทำสิ่งใดก็ได้ตามใจตนเอง ตอนนี้การกระทำและหน้าที่นั้นไม่ใช่เรื่องของทั้งสองอีกต่อไป
หลังจากได้พูดคุยและทักทายกับทุกคนแล้ว เจี้ยนเฉินก็ได้เดินไปยังที่พักของตนเอง เขาเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดเขาก็ได้เข้ามาถึงห้องนอนซึ่งมีเตียงนอนของตนเองอยู่
เขานั่งลงที่หัวเตียงที่ซึ่งลูกพยัคฆ์ขาวได้นอนซึมอยู่ ข้าง ๆ มันมีโสมจีนอายุหลายพันปีและส่วนผสมอื่น ๆ วางไว้ข้าง ๆ
เมื่อเห็นส่วนผสมระดับสวรรค์แบบนั้นเหลืออยู่ เจี้ยนเฉินก็ได้แสดงสีหน้ากังวลออกมา “ข้าได้ทิ้งส่วนผสมระดับสวรรค์ไว้มากมายแต่ตอนนี้มันกลับเหลืออยู่น้อยนิด ลูกพยัคฆ์นี่ช่างเติบโตเร็วขึ้นจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินได้เอาส่วนผสมระดับสวรรค์อีกกองหนึ่งมาวางไว้ใกล้ ๆ ลูกพยัคฆ์นั่นก่อนจะเดินจากออกไป
หลังจากนั้นเจี้ยนเฉินก็ได้อยู่ในตระกูลเจียงหยางอีกสองวัน ในสองวันนั้นเขาใช้เวลาทั้งหมดกับสหายของเขาและองค์หญิงโหยวเยว่ ในวันที่สองนั้นฉินจี๋ได้รับสารจากอาณาจักรฉินหวงเพื่อเรียกตัวให้เขากลับไปยังอาณาจักรให้เร็วที่สุด
เมื่อได้รับจดหมายนั้นฉินจี๋ไม่ได้รั้งรออยู่ที่ตระกูลเจียงห
