ตงตอบกลับ
“ดีมาก ! สิ่งที่เจ้าขาดไปนั้นคือประสบการณ์ การติดตามเจี้ยนเฉินนั้นจะทำให้เจ้าแข็งแกร่งยิ่งกว่าการที่อยู่ในเมืองทหารรับจ้าง” เทียนเจี้ยนพยักหน้า
ทันใดนั้นหมิงตงก็ได้คิดบางอย่างออก “ลุงเทียน ตระกูลชิและตระกูลเจียเต๋อนั้นเป็นศัตรูของพวกเรา พี่น้องร่วมสาบานของพวกเราถูกรังแก ท่านอาจจะจัดการกับปัญหาระหว่างพวกเรากับสองตระกูลนี้ได้ ถ้าผู้นำของตระกูลพวกเขาออกมา เราสองคนคงไม่มีความแข็งแกร่งพอที่จะสู้กับพวกเขาได้”
เทียนเจี้ยนส่ายหน้า “เด็กน้อย เจ้าจะให้ลุงคนนี้แก้ปัญหาทุกอย่างของเจ้าไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งที่ข้าไม่อยู่แล้ว เจ้าจะมีชีวิตรอดบนทวีปเทียนหยุนได้อย่างไร ? ตอนนี้เจ้าต้องเรียนรู้วิธีเอาชนะปัญหาเหล่านั้นและเผชิญปัญหานั้นด้วยตัวเจ้าเอง” แม้ว่าคำพูดนั้นจะเป็นการสั่งสอนหมิงตง แต่น้ำเสียงของเทียนเจิ้นนั้นฟังดูโอบอ้อมอารี มิได้กราดเกรี้ยวแต่อย่างใด มันฟังดูเหมือนปู่คนหนึ่งกำลังแนะนำลูกหลานของตนเอง
“ขอรับ ลุงเทียน ! ” หมิงตงพูดขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้และแสดงความผิดหวังออกมา
“ตอนนี้ปัญหานี้ก็ได้แก้ไขแล้ว ข้าจะกลับไปยังเมืองทหารรับจ้างแล้ว นี่เจ้าจะอยู่ที่นี่ในอาณาจักรเกอซุนงั้นหรือ ? ” เทียนเจี้ยนถาม
หมิงตงไม่พูดสิ่งใดออกมาแต่กลับมองไปที่เจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินคิดสักพักก่อนจะตอบกลับมา “ผู้อาวุโส พวกเราจะอยู่ที่นี่สักพัก ! “
เทียนเจี้ยนไม่พูดสิ่งใดออกมาแต่กลับยกฝ่ามือขึ้นและเปิดมิติออกอีกครั้
