่ได้ อย่ากังวล ข้าจะทำให้สุดความสามารถเพื่อช่วยเจ้าพ้นจากความทุกข์นี่ ข้าจะเข้าไปคุยกับผู้อาวุโสของเจ้า”
เมื่อพูดเสร็จเจี้ยนเฉินก็ไม่ได้รีรอ เขาหันกลับไปและเดินออกจากที่พักของหวงหลวน
นางไม่ได้หักห้ามเขาและได้แต่มองด้วยสายตาที่ว่างเปล่า สายตาที่อ่อนโยนของนางมีน้ำตาค่อย ๆ ไหลออกมาและมันก็ได้ไหลลงมาตามใบหน้าที่สละสลวยของนาง — ใบหน้าที่งดงามล่มเมือง
เจี้ยนเฉินไม่ได้อยู่ในที่พักของหวงหลวนนานเท่าไหร่ เขาอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วยามเสียด้วยซ้ำ เขาเดินออกจากที่พักนั่นแต่ผู้อาวุโสเฟิงและผู้อาวุโสหยุนนั้นกลับหายตัวไปเสียแล้ว
ชายกลางคนสวมชุดสีขาวเดินมายังที่พักของหวงหลวน เมื่อเขาเห็นเจี้ยนเฉินเดินออกมาจากที่นั่น เขาก็ได้ตะโกนเรียกขึ้นมา “เจ้าต้องเป็นผู้พิทักษ์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรฉินหวง ! ” ชายคนนั้นพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มและมีน้ำเสียงที่ฟังดูจริงใจ
เจี้ยนเฉินมองไปที่ชายคนนั้น เขาน่าจะมีความแข็งแกร่งในระดับเซียนปฐพีแต่เขาก็ได้แสดงออกถึงบรรยากาศอันทรงอิทธิพลออกมา
แม้ว่าชายคนนี้จะมีความแข็งแกร่งเพียงแค่เซียนปฐพีแต่เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้รู้สึกดูถูกอันใด เขาป้องมือของตนเพื่อเป็นการทักทายแทน ” ข้าผู้นี้คือเจี้ยนเฉิน ! “
เมื่อได้รับการตอบรับอันสุภาพจากผู้พิทักษ์จักรวรรดิอย่างเจี้ยนเฉิน สำหรับเซียนปฐพีอย่างเขาแล้วนั้นน่าภูมิใจอย่างมาก รอยยิ้มที่แสดงบนใบหน้าของเขานั้นดูอบอุ่นขึ้น เขาป้องมือพร้อมกับทักทายกลับไป “ข้า
