ระหว่างเราไปเสียนางจดจำ ยามเมื่อถูกโจมตีโดยชิเซียงกราน โดยสมบัติผนึกภูเขาเจ้าคนโง่ เจ้าโง่งมเกินไปแล้ว เจ้าเรียกข้า แต่เจ้ายืนอยู่ที่นั่นเหมือนคนงี่เง่า ยืนรอความตายเป็นคนโง่ นั่นคือสิ่งที่เจ้าสมควร…นางจำได้ เวลาที่พวกเขาทั้งสองคนจะแยกทางกัน…เจ้าไม่ต้องการรู้จักชื่อของข้างั้นหรือเจ้าไม่เคยบอกข้า แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรแล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ถามข้าแม้กระทั่งตอนนี้ นางสามารถจำความทรงจำเหล่านี้อย่างชัดเจน หัวใจของนางเองรู้สึกราวกับว่านางได้สูญเสียบางสิ่งบางอย่าง เมื่อตอนนางแยกจากเจี้ยนเฉิน ในเวลาเดียวกัน นางได้รู้สึกมีความสุขเมื่อนางอยู่กับเจี้ยนเฉินในเวลานั้น หวงหลวนจดจำได้ว่า คราแรกความรู้สึกของนางที่มีต่อเจี้ยนเฉิน แท้จริงแล้ว นางเกลียดเขาเข้าไปถึงกระดูกดำ นางไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าถลกหนังศีรษะของเขา ฉีกกล้ามเนื้อของเขา ดื่มเลือดของเขาและกินเนื้อของเขา ในเวลานั้น การถูกเห็นเรือนร่างของนางนั้นเป็นสิ่งที่อ่อนไหวมาก แต่คนผู้นั้นเป็นคนแปลกหน้า ที่ซึ่งหวงหลวนได้ทิ้งความประทับใจที่ลึกลงไปต่อเจี้ยนเฉิน เมื่อนางกลับไปบ้านของนาง นางพยายามมองข้ามความรู้สึกนาง พยายามที่จะลืมว่ามันเกิดสิ่งใดขึ้น และพยายามที่จะลืมว่ามันเคยเกิดขึ้นได้อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกที่นางมีต่อเจี้ยนเฉิน มันทำให้นางเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นต่อมา เมื่อนางเข้าร่วมงานชุมนุมทหารรับจ้าง นางได้มาเผชิญหน้ากับเจี้ยนเฉินอีกครั้งในมิติว่างเปล
