ำ อาณาจักรเกอซุนและครอบครัวของท่านต้องการมันมากกว่าพวกข้า”
“ถ้าเป็นเช่นนั้นสิ่งของพวกนี้จะเป็นของอาณาจักรเกอซุน” เจี้ยนเฉินไม่ได้ปฏิเสธ เขารู้ดีว่าสำหรับฉินหวู่หมิงแล้ว เงินแค่นี้ไม่คุ้มค่าเสียด้วยซ้ำ แต่สำหรับอาณาจักรเกอซุนและตระกูลเจียงหยางแล้วมันแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทั้งสองกลุ่มไม่ได้ร่ำรวยเหมือนอาณาจักรฉินหวง เหรียญม่วงหลายแสนเหรียญนั้นไม่ใช่จำนวนเงินเล็กน้อยสำหรับพวกเขา อีกอย่างถ้าอาณาจักรเกอซุนและตระกูลเจียงหยางอยากจะขยายอาณาเขตออกไป แม้จะมีการช่วยเหลือจากอาณาจักรฉินหวงแล้วนั่นก็ยังไม่เพียงพอ พวกเขาต้องใช้เงินในการขยายอาณาเขตด้วย
หลังจากนั้นพวกเขาทุกคนก็ได้ออกจากคลังสมบัติ พวกเขายืนอยู่หน้าประตูบานยักษ์ซึ่งประตูบานนั้นเจี้ยนเฉินได้มองมันมาหลายรอบ เขาพูดพึมพำกับตัวเอง “คลังสมบัตินี่ค่อนข้างถือว่าราคาแพงเลยทีเดียว ทำไมพวกเราไม่เอามันไปด้วยเลยล่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้นสายตาของราชาก็ส่องประกายออกมา เขาคิดแบบนั้นเช่นกันแต่เขารู้ว่าเขาคงไม่สามารถนำมันกลับไปได้ เมื่อเจี้ยนเฉินพูดเรื่องนี้ขึ้น เขาก็พูดเสริมขึ้นทันที “ลูกเขยที่รัก นั่นเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม คลังสมบัตินี้เป็นบางสิ่งที่ราชามองหาอยู่ มันสร้างมาจากเหล็กทังสเตนและถูกเสริมความแข็งแกร่งหลายร้อยครั้งจนความหนาของมันมีมากกว่า 5 ม. แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับเซียนสวรรค์เองก็ยังต้องใช้เวลาในการพังมัน สิ่งนี้คงมีน้ำหนักประมาณ 500 ตัน
