มคนกลุ่มหนึ่งเดินมาข้างหลังเขาและได้มาปรากฏตัวที่ด้านขวาของเขา
“เจี้ยนเฉิน แค่เพียงหินก้อนเดียวกลับทำให้เจ้าเหม่อได้ขนาดนี้เชียวหรือ ? หินนั่นมีอะไรดี ? มันเป็นไปได้หรือไม่ว่าสามารถนำไปใช้ทำอะไรแปลก ๆ ได้ ? ” เสียงของหมิงตงดังขึ้นถามเจี้ยนเฉิน
เมื่อได้ยินแบบนั้น เจี้ยนเฉินก็ตอบพึมพำกลับไป “หินก้อนนี้เป็นวัตถุดิบเพื่อหลอมอาวุธ ข้าต้องการของแบบนี้อยู่แล้ว”
ใบหน้าของหมิงตงเปลี่ยนไปเคร่งขรึมเมื่อเขาได้ยินสิ่งที่เจี้ยนเฉินพูด หมิงตงนั้นยังไม่รู้ว่าอาวุธเซียนของเจี้ยนเฉินนั้นพังเสียแล้ว เจี้ยนเฉินจึงต้องอธิบายให้เขาฟัง
“หลอมอาวุธเช่นนั้นหรือ ? ผู้พิทักษ์จักรพรรดิ ทำไมเจ้าต้องทำเช่นนั้นด้วย ? รึว่าเจ้าวางแผนว่าจะหลอมอาวุธนั่นให้ตัวเอง ? อาวุธธรรมดานั้นเทียบไม่ได้กับอาวุธเซียนหรอกในเรื่องของความคงทนและความแข็งแกร่ง ในการต่อสู้ระหว่างระดับเซียนสวรรค์นั้น อาวุธธรรมดาก็เปรียบได้กับซี่โครงไก่ดี ๆ นี่เอง —ช่างขมขื่นเสียจริง ๆ ” ฉินหวู่เจี้ยนถามด้วยความสงสัย
เจี้ยนเฉินยิ้มแต่ก็ไม่ได้อธิบายสิ่งใดออกไป เขาเอาหินนี่เก็บลงในแหวนพื้นที่และพูดขึ้น “ทุกคนไปเดินเล่นกันเถอะ เนื่องจากทุกอย่างที่นี่เป็นของเรา เอาสิ่งที่พวกท่านต้องการไปได้เลย”
หลังจากนั้นทุกคนก็ได้แยกย้ายกันออกไปหยิบจับสิ่งของที่ตนต้องการ สำหรับพวกทองหรือไข่มุก เงินหรือสิ่งล้ำค่าอื่น ๆ พวกเขาไม่ได้สนใจเลย เนื่องจากไม่มีใครเลยสักคนที่ขัดสนเร
