นาดพวกเขา ก็ไม่มีใครกล้าที่จะไปหาเรื่องพวกเขา”
“เจียงหยาง เซียงเทียน ให้พวกเขายอมแพ้ซะ มันไม่จำเป็นที่จะต้องสู้กันอีกแล้ว ทหารเหล่านั้นมีครอบครัว” องค์หญิงทนไม่ได้อีกต่อไปและเริ่มขอร้อง แม้ว่านางจะรู้ว่ามันโหดร้ายและหลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่นางก็พบว่ามันยากมากที่จะยอมรับภาพที่อยู่ตรงหน้าของนางได้
สายตาของเจี้ยนเฉินจดจ้องไปที่ใบหน้าที่สวยงามขององค์หญิงโหยวเยว่ “องค์หญิงโหยวเยว่ ก่อนที่ท่านจะพูดคำเหล่านั้น ข้าอยากให้ท่านนึกว่าอาณาจักรอินทรีสวรรค์นั้นทำกับเสด็จพ่อของท่านไว้อย่างไรในอดีต ไม่เพียงแต่พวกนั้นจะเข้ามาวุ่นวายในพระราชวัง แต่พวกนั้นยังมาลักพาตัวเสด็จพ่อของท่านอีก ถ้าไม่ใช่เพราะที่ปรึกษาจักรพรรดิทั้งห้าในตระกูลเจียงหยางของข้าที่ตอบโต้พวกคนของอาณาจักรอินทรีสวรรค์กลับไป เสด็จพ่อของท่านคงถูกจับไปและถูกนำกลับไปในฐานะนักโทษเป็นแน่”
องค์หญิงเงียบไป เพราะนางคิดถ้อยคำที่จะปฏิเสธเจี้ยนเฉินไม่ได้
เจี้ยนเฉินพูดต่อ “องค์หญิงโหยวเยว่ การที่จะอาศัยอยู่บนโลกใบนี้ไม่ใช่เพราะอยู่ด้วยความรู้สึกสงสาร สิ่งเดียวที่ท่านควรมองคือถนนที่ท่านเดินที่อยู่ใต้เท้าของท่าน ข้าให้โอกาสพวกเขายอมแพ้ แต่พวกเขาไม่รับ ในโลกนี้ ไม่มีอะไรที่เรียกว่าโหดร้ายหรือเมตตา มีเพียงความแข็งแกร่งเท่านั้น ความแข็งแกร่งเป็นสิ่งจำเป็นในการอยู่รอด”
“ในตอนที่ข้าเอาตัวรอดด้วยตัวเองในอดีต ท่านรู้ไหมว่าข้าสังหารคนไปมากมายเท่าใด ให้ข้าบอกท่
