“ถอย ! ” ผู้เฒ่าสั่งให้ถอยทัพอย่างเร็ว ด้วยอัตราการตายแบบนี้ แม้ว่าทั้งกองทัพจะต้องเสียสละตนเองไปทั้งหมด ความเสียหายที่กองกำลังของอาณาจักรฉินหวงได้รับก็คงไม่มีอะไรมากมาย
เมื่อมีการสั่งให้ถอย ทหารของอาณาจักรอินทรีสวรรค์ก็ตกใจ พวกเขาหนีกลับไปในที่มั่นเหมือนน้ำหลาก ในขณะที่ทหารหลายคนนั้นถอดเกราะทิ้งเพื่อที่จะหนีได้เร็วขึ้นไปอีก เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ดุร้ายและทหารของกองทัพเทพดาบตะวันออก พวกเขาก็สูญเสียจิตวิญญาณในการต่อสู้ไป
ในสายตาของพวกเขา กลุ่มของทหารเกราะเงินนั้นก็เหมือนแมลงสาบที่ฆ่าไม่ตาย อาวุธเซียนของพวกเขานั้นยากที่จะแทงทะลุเกราะเงินที่ศัตรูใส่อยู่ได้ แม้คนสิบกว่าคนจะล้อมศัตรูคนเดียวอยู่ ศัตรูก็ไม่ละการป้องกันด้วยจิตวิญญาณที่ไม่ย่อท้อ
กองทัพเทพดาบตะวันออกบนหลังสัตว์อสูรขับไล่ศัตรูไป สัตว์อสูรของพวกเขานั้นเร็วกว่ากองกำลังตรงหน้าของพวกเขา กองกำลังจึงถูกแซงและหนีไม่ได้
“ไว้ชีวิตคนที่ยอมแพ้ ! ” เสียงร้องดังได้ยินมาจากแม่ทัพพลของอาณาจักรฉินหวง ฉินหวู่หมิง เขาสั่งด้วยเสียงตะโกนที่ทรงพลังที่ได้ยินไปจนถึงสุดขอบฟ้า
“ข้ายอมแพ้ ! “
“ข้ายอมแพ้ อย่าฆ่าข้าเลย ! “
ในที่สุด คนหลายคนก็สั่นไหวในความมุ่งมั่นก็ร้องยอมแพ้ ด้วยการที่มีคนยอมแพ้ กำแพงสุดท้ายในใจของทุกคนก็พังทลายในที่สุด ทำให้คนมากขึ้นประกาศยอมแพ้ ในตอนนี้ กองกำลังทั้งหมดส่งเสียงก้องออกมา
ในขณะที่กองกำลังของอาณาจักรอินทรีสวรรค
