สียงไอออกมาจากร่างที่เซียวเทียนโจมตีจนตกลงมา เขาดิ้นรนเพื่อลุกขึ้นมายืนบนเท้าของเขา บุคคลดังกล่าวมองเซียวเทียนอย่างหวาดกลัว
เซียนสวรรค์ 10 คนหรือมากกว่านั้นร่อนลงมาอย่างช้า ๆ กลับมาที่พื้นและขึ้นสู่สัตว์ขี่อีกครั้ง เจี้ยนเฉินกระตุ้นสัตว์ขี่ให้มันขึ้นไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ 10 เมตรที่บุคคลคนนั้นอยู่ เจี้ยนเฉินยิ้มพร้อมกับพูดว่า” ท่าน เจ๋อเจี้ยน ข้าไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีกในเร็ว ๆ นี้ ดูเหมือนว่าพวกเรามีวาสนาร่วมกัน”
เจ๋อเจี้ยนมองเจี้ยนเฉินด้วยสีหน้าที่เต็มเปี่ยมได้ด้วยความหวาดกลัว ความทรงจำเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในพระราชวังของอาณาจักรเกอซุนนั้นยังคงสดใหม่อยู่ในใจของเขา อาวุธเซียนของเขาเองได้รับความเสียหายจากผู้เยาว์คนนี้ตรงหน้าเขาโดยไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่เพียงเล็กน้อย
“นายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยาง – เจียงหยางเซียงเทียน” เจ๋อเจี้ยนพูดเสียงหนักพร้อมกับสีหน้าที่ปั้นยาก
เจี้ยนเฉินหัวเราะแล้วตอบว่า “ถูกต้องนี่ คือข้า ข้าไม่ได้คิดว่าท่านเจ๋อเจี้ยนจะจำข้าได้”
เจ๋อเจี้ยนหันไปมองเซียวเทียนและเซียนสวรรค์คนอื่นซึ่งตอนนี้นั่งอยู่บนสัตว์ขี่ “เจียงหยางเซียงเทียน ข้ามาที่นี่วันนี้เพื่อมาพบตัวแทนของอาณาจักรฉินหวง โปรดหลีกทาง ! “
“ท่านเจ๋อเจี้ยน ท่านคิดว่าท่านมีคุณสมบัติที่จะทำเช่นนั้นหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินยิ้มจาง ๆ บนใบหน้าของเขา ขณะที่มองดูเจ๋อเจี้ยนจากบนหลังสัตว์ขี่ของเขา
สีหน้าของเจ๋อเจ