ที่กองทัพอันสง่างามที่อยู่เบื้องหลังเจี้ยนเฉินด้วยความไม่เชื่อ เขาไม่ได้คิดว่าอาณาจักรฉินหวงจะส่งผู้คนจำนวนมากมาได้เจ๋อเจี้ยนยืนอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้ามืดมนและไม่แน่ใจสักครู่ แต่ในที่สุดเขาก็หันหลังกลับไปด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและปากที่ปิดสนิท“ปล่อยเราไปตามทางของเรา ! “กองทัพยังคงเดินหน้าต่อไปบนที่ราบเปล่าเปลี่ยวที่ไร้ผู้คนที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุดตลอดทั้งวัน ในตอนเที่ยงของวันที่สองในที่สุดพวกเขาก็มาถึงอาณาจักรที่สองบนเส้นทางของพวกเขา – อาณาจักรเปอร์เซียอาณาจักรเปอร์เซียได้รับทราบมานานแล้วเกี่ยวกับข่าวของอาณาจักรฉินหวงจากอาณาจักรอันเดรียส ดังนั้นราชาจึงทรงนำเหล่าขุนนางและอัครเสนาบดีไปยังป้อมปราการเพื่อเตรียมการต้อนรับกองทัพในลักษณะที่น่าเกรงขามยิ่งกว่าอาณาจักรอันเดรียส กำแพงป้อมปราการได้รับประดับประดาด้วยโคมไฟและธงของพวกเขาพร้อมด้วยการตีกลองนับพันของพวกเขา เสียงดังจากด้านข้างเพื่อสร้างเส้นทางเพียงเดียวสำหรับกองทัพที่จะเข้ามากองทัพของอาณาจักรเกอซุนและอาณาจักรฉินหวง เริ่มชะลอตัวอีกครั้ง เจี้ยนเฉินยิ้มออกมาเมื่อเขาเห็นการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของอาณาจักรเปอร์เซีย เมื่อราชาแห่งอาณาจักรเกอซุนดูแลเรื่องการเจรจาฉากนี้ ไม่ต้องการให้เขาปรากฏตัวคราวนี้ราชาแห่งอาณาจักรเกอซุนได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากอาณาจักรเปอร์เซีย ไม่เหมือนกับท่าทีเย็นชาที่เขามีต่อราชาแห่งอาณาจักรอันเดรียสการเจรจาระหว่าง
