่อันพูดอย่างโกรธเคือง
“นั่นคือ..” ตู้ฟู่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ศิษย์พี่อันและหยุนเจิ้งเหอมีสีหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าพวกเขาไม่รู้จักเจียงหยางเซียงเทียน สิ่งนี้ทำให้ตู้ฟู่เชื่อว่าพวกเขาได้พบคนผิด
หยุนเจิ้งคิดสักครู่ก่อนที่จะเห็นประกายผ่านดวงตาของเขา” ศิษย์พี่อัน ท่านคิดว่าเจียงหยางเซียงเทียนผู้นี้อาจเป็นเจี้ยนเฉินได้หรือไม่ ? “
ศิษย์พี่อันนิ่งไปสักครู่ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ “อา ต้องเป็นเจี้ยนเฉินอย่างแน่นอน มันเป็นเจี้ยนเฉินที่บอกให้เรามาที่เมืองลอร์และมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ชื่อของเรา”
รอยยิ้มของตู้ฟู่ได้ปรากฏบนใบหน้าของเขาในตอนนี้ “นายน้อยสี่ขณะนี้อยู่ที่ตระกูลเจียงหยาง โปรดให้ข้าผู้นี้นำทาง “
หลังจากนั้น ตู้ฟู่ได้นำศิษย์พี่อันและหยุนเจิ้งลงไปที่ถนนเพื่อไปที่ตระกูลเจียงหยาง ทันทีที่หยุนเจิ้งและศิษย์พี่อันมาถึงเจี้ยนเฉิน หมิงตงและคนอื่น ๆ ก็มองเห็นโดยบังเอิญและทำให้พวกเขาสายตาปะสานกัน
“เฮ้ เจี้ยนเฉิน มันคือเจ้าจริง ๆ ! ข้าไม่คิดว่าเจียงหยางเซียงเทียนในข่าวลือจะเป็นเด็กอย่างเจ้า” เมื่อทั้งสองฝ่ายพบกัน ศิษย์พี่อันยิ้มกว้างและหัวเราะด้วยความตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด หยุนเจิ้งสงบและยืนอยู่ข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่ในใจเขารู้สึกประหลาดใจ เมื่อมาถึงที่นี่พวกเขาทั้งสองเคยได้ยินเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยาง
เมื่อพวกเขาได้ยินว่ามีเด็กหนุ่
