ทหารรอบ ๆ พวกเขา“ทั้งหมดนี้คืออะไร? ใครเป็นคนส่งเสียงเอะอะ ? ” ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องดังมาจากด้านบนของกำแพง ขณะที่หัวหน้าตู้ฟู่เดินลงมา ดวงตาของเขาเย็นชากับพวกเขา ขณะที่เขาเดินไปที่กลุ่มด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยทหารที่สอบปากคำหยูเจิ้งและศิษย์พี่อันก็วิ่งไปข้างหน้าและรีบวิ่งเข้าไประหว่างสองฝ่ายอย่างไม่เป็นมิตร ” มันเป็นความผิดพลาด พวกเขาเป็นหนึ่งในพวกเรา หนึ่งในพวกเราที่ข้าพูด ! ” ทหารคนหนึ่งวิ่งไปหาตู้ฟู่ทันทีและพูดว่า หัวหน้าทั้งสองคนนี้คือหยุนเจิ้งและศิษย์พี่อันที่พวกเราตามหา“ศิษย์พี่อัน หยุนเจิ้ง ! ” ตู้ฟู่กระโดดขึ้นก่อนที่สีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไป “ข้าต้องการให้ทุกคนหยุดอยู่ตรงนั้น ! อย่าทำตัวไร้มารยาท !เหมือนคลื่นยักษ์ ทหารที่เผชิญหน้ากับหยุนเจิ้งและศิษย์พี่อันก็ถอยกลับไป บรรยากาศที่ตึงเครียด แต่เดิมได้สลายไปเพื่อให้ผู้คนผ่อนคลาย แต่ทว่าหยุนเจิ้งและศิษย์พี่อันต่างก็สงสัยและไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกใบนี้ตู้ฟู่มาถึงด้านหน้าของทั้งสองและยิ้มอย่างอ่อนโยนและโค้งคำนับ “เช่นนั้นท่านสองคนคือหยุนเจิ้งและศิษย์พี่อัน ในที่สุดพวกท่านมาก็มาถึง เรามองหาพวกท่านมาหลายวันแล้ว”เจ้าเป็นใคร ? ทำไมถึงตามหาพวกเรา เราสองคนจำเจ้าไม่ได้” ศิษย์พี่อันอดไม่ได้ที่จะถามเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็นตู้ฟู่หัวเราะเบา ๆ ในเป็นความจริงไม่ใช่เราที่กำลังตามหาท่าน แต่เป็นนายน้อยสี่ของตระกูลเจียงหยางตาของหยุนเจิ้งหรี
