ๆ นี้เจี้ยนเฉินมองหน้าเขาเชิงขอโทษ “ข้ามีเรื่องต้องทำที่บ้าน ดังนั้นข้าต้องจากไปแล้ว ข้ากลัวว่าอาจมีบางอย่างเกิดขึ้นที่บ้าน”เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของฉินจี๋ก็นิ่งเงียบ คิ้วของเขาขมวดแน่นด้วยความกังวล จากนั้นราวกับว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว ฉินจี๋ก็มองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยดวงตาที่สดใส “เจี้ยนเฉิน อนุญาตให้ข้าไปกับเจ้า”“อะไรนะ! ” เจี้ยนเฉินมองดูเขาด้วยความประหลาดใจ” เจ้าต้องการไปที่อาณาจักรเกอซุนกับข้าหรือ ? “ฉินจี๋ยิ้มและพูดอย่างสบาย ๆ ” ข้าจะไป เจ้าไม่ต้องการให้ข้าไปหรือ ? เจ้ามาที่บ้านเกิดของข้าได้ แล้วข้าไม่สามารถไปบ้านเกิดของเจ้าหรือ ? “เจี้ยนเฉินยิ้มแล้ววางมือบนไหล่ของฉินจี๋ ” ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร ? เจ้าได้ต้อนรับข้าเข้าสู่บ้านของเจ้า ข้าไม่สงสัยเลย ครอบครัวของข้าต้องยินดีมากที่ได้ต้อนรับเจ้า”“เช่นนั้นก็ดีแล้ว ข้าเป็นห่วงว่าครอบครัวของเจ้าจะไม่ต้อนรับข้า ไปบ้านเจ้ากันเถอะ ข้าไม่มีอะไรจะนำติดตัวไป ทุกอย่างอยู่ในแหวนมิติของข้าแล้ว” ด้วยเหตุนี้ฉินจี๋จึงออกจากพระราชวังไปพร้อมกับเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินและฉินจี๋ทั้งคู่เดินออกจากพระราชวังและมุ่งหน้าสู่ประตูมิติ จากที่ไกลออกไป ทั้งคู่จะเห็นกองกำลังทหารสวมเสื้อคลุมสีเงินเรียงรายอยู่ด้านหน้าของพระราชวัง แต่ละคนยืนอยู่ในแถวโดยไม่มีทหารแม้คนเดียวแตกแถวออกไป เสียงฝีเท้าของพวกเขาบนพื้นสะท้อนด้วยเสียงดังก้องเหมือนสายฟ้าที่
