เราควรพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้งในวันพรุ่งนี้”
“ไม่เป็นไร ข้าจะรอฝ่าบาทวันพรุ่งนี้” เจี้ยนเฉินไม่ได้พูดอันใดอีกและจากไปทันที
ไม่นานหลังจากเจี้ยนเฉินจากไป ราชาก็นั่งอยู่ที่นั่นพร้อมกับขมวดคิ้วของเขาเข้าด้วยกันอย่างครุ่นคิด หลังจากนั้นก็นำหนังสือของเขากลับไปที่เดิม ก่อนที่เขาจะออกจากห้องอักษรไป
หลังจากเจี้ยนเฉินออกจากห้องอักษรของราชา เขาตรงไปที่ตำหนักสวรรค์ฉิน จากที่ไกล ๆ เจี้ยนเฉินมองเห็นองครักษ์หลายคนยืนอยู่ข้างพระราชวังราวกับว่าพวกเขาเป็นหิน
ตำหนักสวรรค์ฉินเป็นของเจี้ยนเฉิน ตั้งแต่เขาเป็นผู้พิทักษ์จักรวรรดิ แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ที่นั่น แต่ทหารก็ไม่ได้หย่อนยาน ทั้งกลางวันและกลางคืน ทหารรักษาการณ์หลายคนประจำการอยู่ที่นั่นและอีกมากมายจะลาดตระเวนพื้นที่ในช่วงกลางวัน
” พวกเราคารวะผู้พิทักษ์จักรพรรดิ!”
เมื่อเจี้ยนเฉินเดินเข้ามาในตำหนักสวรรค์ฉิน องครักษ์ทุกคนก็คุกเข่าลง พร้อมกับลูกเสือขาวในมือ เจี้ยนเฉินก็ก้าวเข้ามาในตำหนัก องครักษ์เปิดประตูตำหนักให้เขา ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องทำเอง ก่อนที่จะปิดประตูหลังจากเขาเข้าไป
“พวกเราเหล่านางกำนัลคารวะผู้พิทักษ์จักรพรรดิ” ทันทีที่เจี้ยนเฉินเข้ามาในตำหนักสวรรค์ฉิน สาวงามอันโดดเด่นหลายคนก็ก้มลงมาคำนับทักทาย พวกนางเป็นนางกำนัลของตำหนักสวรรค์ฉินซึ่งอยู่ในตำหนัก แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะไม่อยู่ที่นั่นก็ตาม
“พวกเจ้าออกไปทำงานที่พวกเจ้ากำลังทำค้างอยู่ได้ ไม่ต้องสนใจข้า
