วเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั้นงดงามและไร้ที่เปรียบภายใต้สวรรค์นี้ ความงามของนางนั้นถึงขั้น ‘มัจฉาจมวารี ปักษีตกนภา จันทร์หลบโฉมสุดา มวลผกาละอายนาง’ แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่อาจทำอะไรได้ นอกจากถอดถอนใจและชื่นชมหญิงสาวผู้นี้ที่เป็นอันดับหนึ่งในยุคของนางเจี้ยนเฉินเดินไปที่ศาลาที่ซึ่งคุณหนูรองอยู่อย่างใจเย็น เมื่อมองดูลวดลายของพิณบนโต๊ะหินแล้ว แววตาของเขาก็เผยให้เห็นถึงความตกใจเมื่อเขาเห็นหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เขาก็สามารถมองเห็นพิณที่อยู่กับนางได้ คุณหนูรองของตระกูลเทียนฉินก็ใช้พิณแบบเดียวกับหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์ นี่เป็นสิ่งที่เกิดคาดไปอย่างมากเจี้ยนเฉินไม่รบกวนคุณหนูรองและหยุดนิ่งเพื่อรับฟังแทน ไม่นานคุณหนูรองก็เล่นพิณเสร็จและหันหลังมา ท่านเจี้ยนเฉิน เชิญนั่ง มีผ้าผืนบางปกปิดใบหน้าของนางเพื่อทำให้ไม่อาจเห็นหน้าของนางได้โดยตรงเจี้ยนเฉินเดินไปยังฝั่งตรงข้ามกับคุณหนูรองและนั่งลงนิ้วที่เรียวยาวของคุณหนูรองดีดสายพิณเบา ๆ นางมองไปที่เจี้ยนเฉินก่อนที่จะพูดว่า ข้ารู้ว่าท่านเจี้ยนเฉินไม่ได้ชมชอบเครื่องดนตรีอย่างพิณ ถ้าอย่างนั้นเหตุใดท่านถึงต้องมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังของหญิงสาวผู้นี้ด้วย ?เจี้ยนเฉินยิ้มและพูดว่า ข้าได้สังเกตเห็นว่าพิณของคุณหนูรองและหญิงสาวเจ้าเสน่ห์แห่งสวรรค์นั้นเหมือนกัน ข้าแค่อยากรู้และตัดสินใจที่จะเข้ามาใกล้ ๆ เพื่อสังเกต หากข้ารบกวนท่านข้าก็ขออภัยด้วย”ด
