๋คนที่หยิ่งผยองและไร้ค่าของเมืองหว่าลู่เหรินอีก
เมื่อยามทั้งสองได้ยินคุณหนูรองพูด ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นตกใจ เมื่อพวกเขาหันมามองเจี้ยนเฉินด้วยมุมมองใหม่ พวกเขาก็เริ่มเสียใจอย่างสุดซึ้งภายในใจของพวกเขา
โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามที่ได้พูดห้ามเจี้ยนเฉินไม่เข้าไปในตระกูลเทียนฉิน ใบหน้าของเขาซีดเผือดไปทันที บัดซบ ! ข้าไม่คิดว่าเขาจะเป็นราชาทหารรับจ้าง เจี้ยนเฉิน ข้าพูดอะไรกับเขาไปเนี่ย ?เจี้ยนเฉินป้องมือพร้อมกับรอยยิ้ม คำพูดที่คุณหนูรองกล่าวเกินจริงไปแล้ว ข้าเพียงได้รับตำแหน่งนั้นเพียงเพราะโชคดีเท่านั้นเองท่านเจี้ยนเฉินช่างถ่อมตนเสียจริง ดวงตาที่งดงามของคุณหนูรองเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ ขณะที่มองเจี้ยนเฉินอย่างพึงพอใจและพูดว่า ท่านเจี้ยนเฉิน เนื่องจากท่านมาที่ตระกูลเทียนฉินของเรา โปรดเข้ามาและพักที่นี่สักครู่อันที่จริงข้าต้องการจะทำเช่นนั้นอยู่แล้ว เจี้ยนเฉินยิ้มอย่างสุภาพและไม่มีการเย่อหยิ่งงั้นเชิญท่านเข้ามา คุณหนูรองผายมือเชิญก่อนที่จะเดินเคียงข้างเขาเข้าไปในลาน ในขณะที่นางเดินผ่านยาม นางก็ต่อว่าและสั่งพวกเขา นี่คือเจี้ยนเฉิน เป็นแขกผู้มีเกียรติของตระกูลเทียนฉินของเรา ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่หยาบคายต่อเขาอีก รีบขออภัยท่านเจี้ยนเฉินเร็วยามทั้งสองคุกเข่าลงด้วยความกลัวและพูดด้วยความตกใจ บ่าวรนหาที่ตาย ! ได้โปรดยกโทษให้บ่าวด้วยท่านเจี้ยนเฉิน ! ยามรู้ดีว่าอิทธิพลของราชาทหารรับจ้างนั้นระบือไกลแค่
